Επιτάχυνση

Ξαφνικά, δίχως καμία εμφανή αιτία, κατάφερε να βιώσει το πέρασμα του χρόνου. Ένα ρολόι ενεργοποιημένο μέσα του άρχισε να περιστρέφει τους δείκτες του γοργά. Κι ενώ μέχρι τότε άφηνε μέρες ολόκληρες να φεύγουν αδιάφορα, πλέον αντιλαμβανόταν κάθε στιγμή που περνούσε. Συνειδητοποιούσε κάθε ημέρα που γοργά χανόταν, τα δευτερόλεπτα να τρέχουν στα ρολόγια, τη νύχτα σα μαγνήτης ν’ απορροφά το φως. …

Ο τρελος ποιητης

Στο χωριό τον κορόιδευαν και τον χλεύαζαν «δεν είναι ίδιος με εμάς γιατί δεν τον αφήνουν στο τρελοκομείο». Πράγματι ήταν διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Ήταν απόμακρος, τα λόγια του δυσνόητα και μπερδεμένα. Δεν είχε φίλους. Τη μέρα την περνούσε περιφερόμενος στα σοκάκια τραγουδώντας είτε στο ποτάμι γράφοντας. Από όπου περνούσε είτε τον έβριζαν είτε του έκλειναν την πόρτα. Κάποιοι του …

Μοναδικότητα

Πάνω απ΄την πόλη το φεγγάρι αχνοστόλιζε την γκρίζα διακόσμηση των πολυκατοικιών και των δρόμων. H μυρωδιά του χώματος και η σταχτιά όψη των σύννεφων πρόδιδε βροχή μα δεν στέρησε σε καμία περίπτωση την καθημερινή συνήθεια του Γ. να βολτάρει σε κάποιο μπάρ. Η μοναξιά του ήταν ικανή ώστε να τον ωθήσει στην ανεύρεση κάποιας φιλίας, ή έστω προσωρινής γυναικείας συντροφιάς …

Επανάσταση

Σήμερα το είχε αποφασίσει. Θα ξεκινούσε επιτέλους τη δική του επανάσταση. Ντύθηκε βιαστικά! Το βλέμμα του έδειχνε να χάνεται καθώς ταξίδευε πίσω στο χρόνο και τους αγώνες που έκαναν όλοι ενωμένοι. Ήθελε να γίνει πραγματικότητα το «όνειρο» του δίκαιου κόσμου. «Φτάνει ως εδώ» βροντοφώναξε. Σκέφτηκε όλη του την πορεία από μικρό παιδί έως σήμερα στα 75 του χρόνια. Είχε βιώσει …

Μπαλόνι

Ένα μπαλόνι κατάφερε να ξεγλιστρήσει απ’ τα χέρια του αγοριού κι αφού τραμπαλίστηκε για λίγο στον αέρα, αφέθηκε σε μια βιαστική πορεία προς τα ψηλά σαν μαγνητισμένο από τα σύννεφα. Οι μεγάλοι μέχρι τότε άνθρωποι του φάνηκαν σιγά σιγά να μικραίνουν ώσπου μεταμορφώθηκαν σε μικρές περιφερόμενες κουκκίδες. Του φάνηκε εντυπωσιακό το θέαμα από τόσο ψηλά έπειτα από τόσο καιρό κρατημένο …

Ηλίας ο ήλιος

Κατευθύνθηκε προς το εικονοστάσι, κοίταξε την εικόνα του προφήτη Ηλία  και με τρεμάμενη φωνή του φώναξε «σε παρακαλώ πάρε με και έμενα μαζί σου!» Έπειτα γονάτισε μην μπορώντας να αντέξει  τις στιγμές που περνούσε, ανασήκωσε τα χέρια του ψηλά και με τρεμάμενη φωνή ψέλλισε «Θεέ μου  βοήθησε με!» Με δυσκολία μπόρεσε να σηκωθεί! Ένοιωθε ότι τα πόδια του θα τον …

Κραυγή

Ήτανε καλοκαίρι. Τα παιδικά μου πόδια έτρεχαν το δρόμο που έβγαζε στο σπίτι όπου, σκαρφαλωμένο στην πλαγιά, απολάμβανε την σιωπή του χωριού. Ήταν μέσα Ιουλίου και ο αγέρας ερχόταν θερμός από το νότο. Σαν έφτανα στην πόρτα με περίμενε η μυρωδιά του φαγητού, σημάδι πως επέστρεφα στο ασφαλές περιβάλλον της οικογένειας μακριά από το στοιχειωμένο, όπως το πίστευα δάσος. Κι …

Ευτυχία

Αγαπούσε όσο τίποτε άλλο τα παιδιά. Αυτός ήταν άλλωστε ο κυριότερος λόγος που σπούδασε δασκάλα. Ήθελε να είναι συνεχώς διπλά τους. Δυστυχώς η ανεργία την αναγκάστηκε να ψάξει για άλλη δουλειά μακριά από το όνειρό της σε ένα κατάστημα ενός πολυκαταστήματος ως πωλήτρια παιχνιδιών και τροφών. «Τουλάχιστο θα είμαι κοντά στα παιδιά» σκέφτηκε! Μια μέρα μπήκε στο κατάστημα μια οικογένεια …

Άγγελος

Μια βροχερή μέρα του φθινοπώρου ένας Άγγελος εμφανίστηκε στο κέντρο μιας πλατείας. Τα χέρια του κρατούσαν τριαντάφυλλα που προσφέρονταν στους περαστικούς. Μα οι άνθρωποι τον κοίταζαν γεμάτοι καχυποψία αρνούμενοι να δεχτούν το δώρο του παρότι το χρώμα τους τράβαγε το βλέμμα ξεχωρίζοντας απ’ το μονότονο γκρίζο που κάλυπτε τα τριγύρω κτήρια. Δυο κοπέλες μονάχα τον πλησίασαν παίρνοντας από ένα, μα …

Πρώτη Φορά

Είμαι, λέει, στη κοιλιά ενός αεροπλάνου.Η πόρτα ανοίγει, εγώ αφήνομαι στο κενό. Φτιάχτηκα γι αυτό. Για να πέσω επάνω στα κεφάλια δικαίων και αδίκων, μαχόμενων και αμάχων. Και όσο κι αν η μοίρα μου ήταν αυτή, όσο κι αν η κατασκευή μου από τα πρώτα στάδια της μακέτας ακόμα είχε στόχο αυτό το πρώτο, συνάμα και τελευταίο μου ταξίδι που …

Τα γάντια

Οι μαύρες μπότες του τσαλαβουτούν στα λασπόνερα, αρχίζει να επιταχύνει και ξαφνικά το ένα πόδι του βυθίζεται στη λάσπη. Βάζει όλη του τη δύναμη για να το βγάλει αλλά δεν τα καταφέρνει. Με μια κραυγή που γέμισε αντίλαλους το δάσος, σκίζει το πάνω μέρος της μπότας και τραβάει το πόδι του. Πετάει και την άλλη μπότα σε έναν βάλτο και …

Ελένη

Κοιτούσε σαν χαζή έξω από το παράθυρο το δρόμο από όπου περνούσαν τα αυτοκίνητα και πλήθος κόσμου. Στο ένα της χέρι κρατούσε το κινητό της τηλέφωνο το οποίο μονίμως ήταν γαντζωμένο στα δάκτυλα της, ενώ με το άλλο χέρι κρατούσε ένα ποτήρι νερό το οποίο στην συνέχεια ήπιε αργά-αργά αφού προηγουμένως είχε φροντίσει να τοποθετήσει στο στόμα της τη φαρμακευτική …

Ο ήλιος και η σελήνη μου

Κάποτε μια φίλη μου ζήτησε όλο παράπονο να γράψω για τη φιλία, και έτσι προσπάθησα να οδηπορήσω στη μνήμη. Όμως ο δρόμος της μνήμης στο μυαλό έχει τόσα δύσβατα σταυροδρόμια. Ιδιαίτερα αν αυτά κρατούν στο χρόνο. Περνούν χιονοθύελλες, λιακάδες, καταιγίδες, αγέρες… Κανένας δε μπορεί να επιζήσει σε αυτό το σύμπαν χωρίς τον ήλιο και τη σελήνη. Ο ήλιος σε φωτίζει …

Kαι οι άγγελοι φτώχυναν

Εκείνος ήταν 28 χρονών νέος, ωραίος με όνειρα για ζωή! Εκείνη ήταν λίγο μικρότερη στα 25 ευαίσθητη, καλότροπη με ένα πλατύ χαμόγελο να πλανιέται συνεχώς στο πρόσωπο της. Αγαπήθηκαν κεραυνοβόλα, κυριολεκτικά από την πρώτη ματιά που αντάλλαξαν. Τυχαία γνωρίστηκαν και τελείως συμπτωματικά. Ο Άγγελος έφευγε βιαστικά για να προλάβει ένα προγραμματισμένο ραντεβού και η Αγγέλα και αυτή βιαστική για να …

Τι με νοιάζει εμένα

Ο Τόμμυ ήταν οπαδός της θεωρίας «και τι με νοιάζει εμένα».Ό,τι και να γινόταν, ό,τι και να του έλεγες αυτός απαντούσε «τι με νοιάζει εμένα».Δούλευε μπάρμαν σε ένα καλό μπαρ. Ήταν πολύ ευγενικός με τους πελάτες, ιδιαίτερα με τις γυναίκες. Όπως καλή ώρα σήμερα. Καθόταν απέναντι του στον πάγκο μια όμορφη κυρία, γύρω στα σαράντα, καλοντυμένη και περιποιημένη. Ο Τόμμυ …

Χριστούγεννα

Όλα γιόρταζαν γύρω του μα κείνος δεν ένιωθε πως ήταν ημέρες γιορτινές. Μουσικές αντηχούσαν από τα μεγάφωνα, μπάντες έπαιζαν τα κάλαντα, του δέντρου το αστέρι άστραφτε από ψηλά μα εκείνος τίποτε δεν μπορούσε να νιώσει. Σα να είχαν πέσει σε λήθαργο οι αισθήσεις του κι όλα τριγύρω του έμοιαζαν να τον αγκαλιάζουν μα να μην τον διαπερνούν. Μα σκέφτηκε θα …

Η μετακόμιση των χρωμάτων

Από το κλειστό γυάλινο παράθυρο μπορούσες εύκολα να διακρίνεις τα έντονα χρώματα του ουράνιο τόξου που πρόβαλε επιβλητικά. Ήταν μόλις πριν από λίγο που σταμάτησε η ξαφνική μπόρα και ο ήλιος έκανε την εμφάνιση του.  «Πέρασε η φουρτούνα» μονολόγησε απευθυνόμενη στο μικρό κίτρινο καναρίνι της που βρισκόταν απέναντι της. Τη μοναδική συντροφιά που της είχε απομείνει. Έτσι ένιωθε η ίδια …

Η βροχή που πέφτει

Το ξεθωριασμένο κόκκινο παραθυρόφυλλο έμοιαζε θλιμμένο. Ανοιγόκλεινε αργά, ακολουθώντας τον ρυθμό του ανέμου και πάνω στο τζάμι έτρεχαν εκατοντάδες σταγόνες. Μύριζε βροχή. Απέναντι, διέκρινες το σκούρο πέλαγος με τα άγρια κύματά του. Μια γυναικεία φιγούρα με γκρίζα, ίσια μαλλιά μέχρι τους ώμους στεκόταν μπροστά στο ξύλινο παράθυρο, απολαμβάνοντας το άρωμα της βροχής. Το πρόσωπό της ήταν αμυδρά χαμογελαστό, ταλαιπωρημένο, κρύβοντας …

Αγαπημένη μου μητέρα…

Νυχτώνει. Κάθομαι σε μια χιλιοσκισμένη θέση στο λεωφορείο και ο διπλανός μου μυρίζει ασφυκτικά τσιγάρο. Το μυαλό μου ταξιδεύει τη στιγμη που η ματιά μου πέφτει στη στέγη του Στρατηγείου. Ένα σμήνος πουλιών ετοιμάζονται να αρχίσουν το ταξίδι του γυρισμού. Έτοιμοι για μια νέα αρχή προς τα νότια ή τα βόρεια. Έτοιμοι για νέα όνειρα και περιπέτειες. Όσο το λεωφορείο …

De lacrimae natura…*

Το πολίτευμα μου είναι δημοκρατικό. Έχω για νόμους δεσμούς – οι σοφοί τους ονομάζουν χημικούς – που αρμολογούν ανθρώπινα κοινωνίες ατόμων και μορίων. Αποστρέφομαι την απολυταρχία της ύλης δίχως να ασπάζομαι τον ασύδοτο αιθέρα. Ανήκω στην άυλη συντεχνία των μάντεων των κακών. Ταξιδεύω ινκόγκνιτο. Κάποτε θολώνοντας το οργισμένο βλέμμα του Πηλείδη, άλλοτε περισφίγγοντας τις φιλόδοξες γραφές της Κομνηνής και άλλοτε …