Μόνικα!

Τόση πολύ ώρα, που δεν μου το έβγαζες από το μυαλό, πως εκείνη κάτι έντονο θύμιζε, θόλωνε τη σκέψη. Για λίγο το ξεχνούσα με τη δουλειά, μα αδίκως, εκείνο επανερχόταν• κάνε άλλη μια προσπάθεια, μου έλεγε, τη γνωρίζεις και πολύ καλά μάλιστα. Την κοίταζα από μακριά, ελκυστική και κοντυλένια, ντυμένη στο λευκό της μπλέιζερ, μαργαριτάρια τριγύρω στο λαιμό, επιμελώς να χύνονται, μιλούσε σε κόσμο, γελαστή μα και εύθραυστη. Είχε μια ευαίσθητη υπόσταση, όχι όμως εύκολα …