Γράμμα στον ελεύθερο κύριο τάδε

Κατεξοχήν και καταρχήν η σκλαβιά γεννιέται και φασκιώνεται στο τσερβέλο του ανθρώπου. Τί να σε κάνω, ελεύθερε, εσένα τάδε, που μιας ζωής χαμπάρι δεν πήρες τρακόσες κι άλλες εξήντα μοίρες ουρανού καθάριου ή τσακισμένου επάνω σου; Τί να σε κάνω, ελεύθερε, ευυπόληπτε, κύριε τάδε άμα της θάλασσας τ’ ανεμισμένο μετάξι η ματιά σου προσπέρασε; Είμαι σ’ ένα κελί τώρα που στα γράφω. Ένα φεγγίτη ουρανό, μια σταλιά μου αφήκανε, να μπαίνει ίσα-ίσα αέρας• άμα μπορούσαν …