Η βροχή που πέφτει

Το ξεθωριασμένο κόκκινο παραθυρόφυλλο έμοιαζε θλιμμένο. Ανοιγόκλεινε αργά, ακολουθώντας τον ρυθμό του ανέμου και πάνω στο τζάμι έτρεχαν εκατοντάδες σταγόνες. Μύριζε βροχή. Απέναντι, διέκρινες το σκούρο πέλαγος με τα άγρια κύματά του. Μια γυναικεία φιγούρα με γκρίζα, ίσια μαλλιά μέχρι τους ώμους στεκόταν μπροστά στο ξύλινο παράθυρο, απολαμβάνοντας το άρωμα της βροχής. Το πρόσωπό της ήταν αμυδρά χαμογελαστό, ταλαιπωρημένο, κρύβοντας μια απέραντη και σκοτεινή μελαγχολία. Το λεπτοκαμωμένο γεμάτο πανάδες χέρι της κρατούσε μια άσπρη κούπα …