Πρόσωπα

Αναρωτηθήκατε ποτέ για όλα αυτά που γίνονται στον κόσμο; Για όλα εκείνα που παλεύουμε και κατά βάση δε γνωριζω αν τελικά τα εκτιμήσαμε ποτέ. Στέκομαι και βλεπω μπροστά μου ένα δρόμο και περιμένω εκεί.

Παρατηρώ το φανάρι καθως κοκκινίζει βάζοντας φρένο στην πορεία μου και σκέφτομαι όλα εκείνα που βάζουν φρένο στη ζωη μου. Και πάνω από όλα, στην κορυφή της πυραμίδας είσαι εσύ. Με τα δυο σου όμορφα ματιά, μου γνέφεις και μου χαμογελάς. Κάποτε αυτά τα ματιά για εμενα ηταν ξένα. Ίσως κάπου, κάποτε να είχαμε ξανασυναντηθεί. Μα βέβαια τότε ήμασταν μικροί, ανίκανοι να αναγνωρίσουμε τη δύναμη που μας ένωνε. Τι είναι αυτό που τελικά μας ενώνει με έναν άνθρωπο; Αναρωτηθήκατε ποτέ τι είναι αυτό που αισθάνεστε όταν κοιτάζετε κάποιον;

Καθως ανάβει πράσινο, η πορεία μου συνεχίζεται και στο διάβα μου αντικρίζω ανθρώπους που ο καθένας έχει τη δικη του ιστορια, άνθρωπούς που ίσως κάποτε ξανασυνάντησα, άνθρωπούς που ίσως να ‘χω καποιο κοινο ή ακόμη άνθρωπούς που οι πορείες μας συναντηθούν ένα πρωινο του Σεπτέμβρη και βαδίσουμε μαζί ως το τέλος . Ίσως και όχι.

Αντικρίζω ανθρώπους και οι όψεις τους φαντάζουν άγνωστες, σχεδόν τους αγνοώ. Κάθε οψη σκεπάζεται με ένα άχρωμο σεντόνι που κυματίζει αργά και απαλά δίχως να ενοχλεί ή να καθυστερεί το δρόμο μου. Το πρόσωπο μου παραμένει εμφανέστατα ανέκφραστο και σοβαρο. Η στεναχώρια κατακλύζει κάθε γωνιά του. Ίσως κάποτε να πέρασες από εδώ. Κάθε πτυχή του σκοτεινιάζει σε αυτή τη σκέψη. Που είσαι;

Παραμένω ανέκφραστη. Οι κόκκινες φακίδες μου κρύβονται τέλεια πισω από το πέπλο της μοναξιάς μου. Αυτές τις φακίδες μπορούν να τις δουν μόνο εκείνοι που αγγίζουν την ψυχή μου, ολοι εκείνοι που εχουν έρθει τόσο κοντά μου. Ίσως η μητέρα μου. Ή η αξιολάτρευτη αδερφή μου. Μα αλήθεια υπάρχουν.

Μα αλήθεια εχετε σκεφτεί ποσο μαλακώνει η έκφραση σας όταν κατά τη διάρκεια της πορείας σας συναντάτε καποιο οικείο σας πρόσωπο; Όταν κάθε πτυχή του προσώπου σας τραβά και ξεσκίζει το άχρωμο σεντόνι και τότε, ω τότε κάθε γωνιά και κάθε σημείο φωτίζεται από τη γαληνή , τη χαρα, την ανυπομονησία. Κάθε οψη της μοναξιάς σας σκεπάζεται από την σκια του γνώριμου . Και αυτό το γνώριμο είναι ικανο από την άλλη μεριά του φαναριού, να ημερεύσει κάθε εφιάλτη που σας βαραίνει και να γαληνεύσει κάθε πόνο.

Σε ολους εκείνους που εχουν χαθεί…

Της Μαρίας Αλμπάνη

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας