Ο χορός των ονείρων

Η ζωή μοιάζει με χορευτική παράσταση. Ο καθένας είναι ο κορυφαίος χορευτής της δικής του μοναδικής παράστασης. Γνωστοί και άγνωστοι, νέοι και γέροι, γυναίκες και άντρες αδημονούν να δουν τη χορογραφία κάθε κορυφαίου χορευτή.

Άρχισε να σουρουπώνει. Τα φώτα θα χαμηλώσουν και θα πέσουν όλα επάνω σε ‘σένα, στις κινήσεις των χεριών σου, στα ανοίγματα των ποδιών σου, στην ξεχωριστή έκφραση του προσώπου σου. Η μουσική εναλλάσσεται. Ο ήχος της ακούγεται άλλοτε χαρούμενος με γοργό ρυθμό, άλλοτε πένθιμος, βασανιστικά αργός. Μαγευτική βραδιά η αποψινή! Ένα κοριτσάκι ονειρεύεται χορεύοντας. Όνειρα που απομακρύνονται. Όνειρα που πλησιάζουν, όπως ο καβαλιέρος την ντάμα του.

Παρατηρεί ότι το θέατρο κατακλύζεται από χιλιάδες κεφάλια. Νιώθει τον θαυμασμό ατελείωτων ματιών να την αγγίζει απαλά. Τα όνειρά της ίσως εκπληρωθούν, ίσως και όχι. Δε συγκρούονται μεταξύ τους, αλλά κινούνται ρυθμικά. Μερικά χάνονται και μερικά παραμένουν. Όντως, η ελπίδα δεν επιτρέπεται ποτέ να πεθαίνει, όπως λέγεται. Κανένας δεν μπορεί να κατακριθεί για τα όνειρά του. Ζω σημαίνει ονειρεύομαι. Το παιδί δε σταματάει να κάνει όνειρα μέχρι τα βαθιά γηρατειά του. Οι θεατές εντυπωσιάζονται με τις εκθαμβωτικές φιγούρες του χορευτή, αλλά και απογοητεύονται με τα λανθασμένα βήματά του. Ο χορός σιγά-σιγά φτάνει στο τέλος του.

Άλλωστε, σχεδόν όλα τελειώνουν κάποια στιγμή. Εκατοντάδες μάτια περιμένουν το φινάλε. Αυτό συγκινεί, αυτό προκαλεί μια εσωτερική αναστάτωση. Δυνατά και συνεχόμενα χειροκροτήματα περηφάνιας. Χαμόγελα που κρύβουν ανοιχτόχρωμα και σκουρόχρωμα συναισθήματα.

Η παράσταση τελείωσε. Τα όνειρα εξαφανίστηκαν. Ο ρυθμός χάθηκε. Το μόνο που ξεπροβάλλει πια είναι η ακινησία, η αδράνεια, η απραξία.

Της Λένας Ανθάκη

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας