Κάφκα ιστορία

Η ζωή του Κ.

Κάφκα ιστορία

Προφυλαγμένος ολόγυρα με κάθε δυνατό τρόπο. Το δωμάτιο κλειδωμένο από μέσα. Το σπίτι ψηλό σαν οχυρό. Μια πόλη που απλώνεται όμοια με φρούριο. Σύνορα που με τον καιρό ενισχύονται.

Κάφκα ιστορίαΣυχνά ένα βάρος με καρφώνει στο έδαφος. Μια δύναμη με σπρώχνει προς τα κάτω πιέζοντας ολοένα. Είναι φορές που αισθάνομαι το σώμα μου να έλκεται από ένα αόρατο μαγνήτη.

 

 

Κάφκα ιστορίαΥπάρχουν μέρες που στέκομαι για ώρες πίσω απ’ το τζάμι παρατηρώντας την κίνηση της πόλης, τα πρόσωπα των περαστικών, την ενέργεια και τη δύναμη των ανθρώπων. Παρά την απόσταση που μας χωρίζει είμαι πάντοτε σε επιφυλακή.

 

 

 

Κάφκα ιστορία

Συχνά φαντάζομαι πως δραπετεύω μακριά. Πως μια στιγμή κάπου ένα πέρασμα ανοίγει. Τρέχω προς τα εκεί μα όσο πλησιάζω βλέπω πως η έξοδος είναι μικρότερη απ’ ότι περίμενα. Αδύνατον να χωρέσω ολόκληρος. Συλλογίζομαι πως δεν φτιάχτηκε για μένα.

 

 

Κάφκα ιστορία

«Για σένα φτιάχτηκε» απαντάει ο φρουρός παραδίπλα, διαβάζοντας τη σκέψη μου. «Κι είναι η μόνη έξοδος που θα σου δοθεί ποτέ». Αντίθετα με το μέγεθος του περάσματος, εκείνος φαινόταν πελώριος μα δεν τόλμησα ούτε στιγμή να κοιτάξω ψηλά ώστε να τον διακρίνω ολόκληρο.

 

 

 

Κάφκα ιστορία

Κάποιος άλλος θα πάλευε να περάσει έστω την ύστατη στιγμή. Να ρίξει κάτω το φρουρό και να προσπαθήσει να χωθεί στο μικρό έστω άνοιγμα που είχε μείνει. Μα εγώ έμεινα εκεί, να συρρικνώνομαι μπροστά του.

 

 

 

Κάφκα ιστορία
Κάθε που επέστρεφα στο σπίτι εξαντλημένος, καθόμουν αντίκρυ στο παράθυρο. Το ποτάμι που έσκιζε την πόλη στα δύο, οι στέγες των πύργων, τα καλντερίμια που γλιστρούσαν όμοια με φίδια ανάμεσα στα μαυρισμένα, χαμηλά σπίτια. Η φυλακή μου.

 

 

 

Κάφκα ιστορία

Από το πάνω πάτωμα ακούγεται φασαρία. Σαν γυρίζει ο πατέρας, το σπίτι σείεται απ’ τη φωνή του. Κάθε του λέξη πέφτει πέτρα στη λίμνη της ησυχίας μου. Γελάει δυνατά, και τότε είναι που θέλω να κρυφτώ κάτω απ’ το γραφείο σα για να προστατευτώ από σεισμό.

 

 

Κάφκα ιστορίαΜονάχα σαν προχωρούσε η νύχτα έβρισκα τη δύναμη να πιάσω την πένα και να φτάσω ως εκείνο τον κρυμμένο κόσμο που φανερωνόταν μονάχα πάνω στο χαρτί. Γράφοντας προχωρούσα ολοένα και βαθύτερα στο σκοτεινό δάσος της άλλης πλευράς.

 

 

 

Κάφκα ιστορία

Ήξερα πως ακόμα και εκεί ήμουν ξένος.

Μα δεν επιθυμούσα μια άλλη πατρίδα μονάχα την αδιάκοπη εκείνη φυγή.

 

Σκίτσα: Franz Kafka   Κείμενα: Shortstory.gr

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας