Ένα αστέρι που το έλεγαν αλήθεια

Ένα αστέρι που το έλεγαν αλήθεια

Οι περισσότερες ώρες στο σχολείο ήταν βαρετές, όπως γίνεται σε oλα τα σχολεία του κόσμου. Αν ήσουν τυχερός -γιατί για τύχη πρόκειται πλέον- κάποιος καθηγητής μπορεί να σε ξεσήκωνε και να σ’ έβγαζε από τη μαθητική καθημερινότητα. Τέτοιος ήταν ο κύριος μας Βασίλης Ευαγγελόπουλος. Είχε λίγα χρόνια στο Γυμνάσιο μας, αλλά σχεδόν αμέσως (από τις πρώτες κιόλας μέρες)  έδειχνε πως το λειτούργημά του το ασκούσε με αγάπη.

Ήταν Φυσικός,  εκείνο όμως που πραγματικά αγαπούσε ήταν η Αστρονομία . Σκέτο ταξίδι στ’ άστρα ήταν το μάθημά του. Βέβαια ήταν εκτός ύλης οι αστρικές εκδρομές μας,  και προσπαθούσε να ξεκλέβει  μερικά λεπτά για να μας μιλήσει για τα αστέρια και τους πλανήτες. Στη βιβλιοθήκη του σχολείου  πηγαίναμε τακτικά . Εκεί υπήρχαν ο υπολογιστής και ένας μεγάλος πίνακας που γίνονταν οι προβολές . Μέσα σε κλίμα κατάνυξης μας έδειχνε ένα τα λαμπερά  αστέρια . Ακόμα και όταν χτυπούσε το κουδούνι  δεν κουνιόνταν κανένας μας. Τόσο πολύ μας άρεσε. Δεν ξέρω αν μάθαμε φυσική, μάθαμε όμως να κοιτάμε τον ουρανό… Λίγο το ‘χεις σε μια εποχή  ψηφιακών τερατουργημάτων να υψώνεις τα μάτια σου στο άπειρο;
Ο συμμαθητής μου ο Νίκος έλυνε μια άσκηση  στον πίνακα και ήμουν αφηρημένος . Σκεπτόμουν το απογευματινό φροντιστήριο και τα Αγγλικά που θα ακολουθούσαν. Ξαφνικά άκουσα τον κύριο Ευαγγελόπουλο να μου μιλά…
«Πού ταξιδεύεις Μάριε;»
«Πουθενά κύριε. Σκεπτόμουν κάτι .»
«Τι; Για πες μας!»
«Τίποτα το συναρπαστικό κύριε, δυστυχώς τα βραδινά φροντιστήρια… Ξέρετε  πως είναι ένα βάσανο…»
«Γίνεται ν ‘αλλάξει αυτό;» συνέχισε ο καθηγητής μου
«Γίνεται σε ένα άλλο σύμπαν, ίσως στα αστέρια και τους πλανήτες που μας δείχνετε»  είπα και οι συμμαθητές μου έβαλαν τα γέλια.
«Δεν έχεις και άδικο Μάριε. Όλοι  έχουμε  το  αστέρι μας  στον ουρανό ή τον μικρό  μας  πλανήτη σαν τον Μικρό Πρίγκιπα του Σαιντ Εξυπερύ»
«Μακάρι να τον βρούμε κύριε » ακούστηκε μια ευχή απ’ το τέλος.
Ο κύριος Ευαγγελόπουλος πετάχτηκε σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα «Πάμε γρήγορα στη βιβλιοθήκη .Εμπρός σηκωθείτε και ας πάμε εκεί χωρίς φασαρία όμως»
Ευτυχώς η Βιβλιοθήκη του σχολείου ήταν σχεδόν δίπλα στο τμήμα μας, το Γ1.

«Λοιπόν θα σας δείξω κάτι τώρα και θα με καταλάβετε…Τις κουρτίνες τραβήξτε τες και θα σας παρουσιάσω κάτι μοναδικό. Θέλω όμως όταν χτυπήσει το κουδούνι και δεν έχουμε τελειώσει να μη φύγετε! Σύμφωνοι;»
Ήξερε καλά και ο ίδιος ότι δεν θα το κάναμε αυτό.
Ναι! είπαμε ομόφωνα, εκτός από τον Φίλιππο που ήθελε να πάει στο κυλικείο, ως συνήθως.
Ο Καθηγητής μας άρχισε την προβολή.
Το κουδούνι χτύπησε. Κανένας μας δεν κουνήθηκε. Ο κύριος Ευαγγελόπουλος συνέχισε να λέει ,να εξηγεί , να δείχνει. Παρακολουθούσαμε αυτόν τον άνθρωπο να ταξιδεύει με λέξεις και εικόνες και εμείς  ταξιδεύαμε στο σύμπαν.
Σε κάποια στιγμή ο Διευθυντής του σχολείου, ο κύριος Παναγιωτόπουλος , ειδοποιήθηκε πως ένα τμήμα παρέμενε στη βιβλιοθήκη και δεν είχε βγει διάλειμμα. Ήρθε να ελέγξει  και  να δει τι  συμβαίνει .
Μπήκε στη βιβλιοθήκη για να δει. Με το που άνοιξε την πόρτα το θέαμα τον αιφνιδίασε , η οροφή είχε γεμίσει αστέρια , πολλά αστέρια .Έκλεισε την πόρτα πίσω του και έμεινε κι αυτός να παρακολουθεί την περιγραφή του καθηγητή.
«Συνέχισε ,κύριε συνάδελφε» είπε συγκαταβατικά ο διευθυντής « Είναι χαρά μου να συμμετέχω σ’ ένα τέτοιο μάθημα… Συνεχίστε!»

Ο κύριος Ευαγγελόπουλος σταμάτησε και έδειξε στο εικονικό στερέωμα μια μικρή  μικρή κουκκίδα «Αυτό είναι το αστέρι μου παιδιά και να πω την αλήθεια τώρα είναι το δικό σας  αστέρι. Αυτό το μικρό – μικρό άστρο δεν έχει όνομα. Ανακαλύφθηκε πρόσφατα , αλλά οι επιστήμονες το άφησαν χωρίς ταυτότητα , έτσι σαν ένα αποπαίδι.  Δεν είχε μεγάλη σημασία για την επιστήμη είπαν… Σας καλώ λοιπόν  να του δώσετε  εσείς ένα όνομα. Εσείς οι νέοι μας αστροφυσικοί»
Επικράτησε ένας ενθουσιασμός. Άρχισαν να ακούγονται  διάφορα ονόματα…
«Σφαίρα»
«Λέων»
«Λουλούδι»
«Παναθηναϊκός»
«Νούμερο ένα»  και διάφορα άλλα αστεία ονόματα, ως επί το πλείστον.
«Νομίζω ότι αυτό το αστέρι πρέπει να μείνει χωρίς όνομα και ο καθένας από σας να του δώσει ένα όνομα ώστε να είναι το δικό του αστέρι για πάντα ….» είπε ο καθηγητής μας.
Κύριε, πετάχτηκε η Αθηνά. Νομίζω πως βρήκα όνομα!
«Ποιο είναι;»  είπε ο Διευθυντής , που όλη αυτήν την ώρα παρακολουθούσε , χωρίς σχόλια και παρατηρήσεις.
«Αλήθεια, κύριε …Αλήθεια… δεν είπε ο Πλάτωνας πως πάνω εκεί βρίσκεται η Αλήθεια …μικρή τώρα σαν το αστέρι… αλλά πάντα εκεί…»
Συμφωνήσαμε.
Ακούστηκε ο ήχος του κουδουνιού  να πάμε για μάθημα…
«Χάσαμε το διάλειμμα  κύριε αλλά βρήκαμε την αλήθεια» είπα…
Έτσι είναι Μάριε… Συμφωνώ!

Του Χριστόφορου Τριάντη

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας