Ουράνιο τόξο

Μην μου λες πως δεν υπάρχει ουράνιο τόξο, αφού το βλέπω με τα μάτια μου.

—Ό,τι βλέπεις με τα μάτια σου, δεν πάει να πει πως είναι κι αληθινό. Μπορείς να αγγίξεις το ουράνιο τόξο;

—Δεν ξέρω, δεν έχω προσπαθήσει, άσε με να προσπαθήσω και μετά θα σου πω.

—Μήπως στη βάση του ουράνιου τόξου θα βρεις κι ένα τσουκάλι γεμάτο χρυσάφι;

—Δεν είναι ωραίο να ειρωνεύεσαι… εγώ σ’ αγαπάω!

—Το ξέρω, γι’ αυτό σε πειράζω! Προσπαθώ όμως να σου πω, πως εμένα μπορείς να με αγγίξεις, μπορείς να με χαϊδέψεις, μπορείς να με φιλήσεις, το ουράνιο τόξο όχι!

—Μα κι εσύ μοιάζεις με το ουράνιο τόξο, έρχεσαι όποτε έρχεται κι η βροχή, έρχεσαι σπάνια δηλαδή…

—Αφού ξέρεις πως η δουλειά δεν μου το επιτρέπει.

—Παραιτήσου, κι έλα να προσπαθήσουμε να πιάσουμε μαζί το ουράνιο τόξο!

—Μα το ουράνιο τόξο είναι μια οφθαλμαπάτη, το φαινόμενο εμφανίζεται όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν πάνω σε σταγονίδια βροχής στην ατμόσφαιρα της Γης και αποτελεί ένα παράδειγμα διάθλασης, μετά από ανάκλαση…

—Μη, πάψε να μιλάς, πάψε να μου χαλάς την μαγεία… Ναι, αυτό είναι, χάσαμε την μαγεία· και τώρα μας αρέσει ο υλισμός και η υλικότητα, αντί να μας αρέσει να παρατηρούμε την φύση.

—Μου αρέσει να βλέπω την βροχή μαζί σου και του κεραυνούς και την θάλασσα και τα αστέρια και τα ουράνια τόξα, και τα πάντα! Αρκεί να είμαστε μαζί, αγκαλιασμένοι!

—Και εμένα μου αρέσει!

—Ξέρεις, όταν σε έχω αγκαλιά νιώθω άλλος άνθρωπος, νιώθω πιο δυνατός, νιώθω πως έχω αντισώματα και πως ποτέ μου δεν θα πάθω κάτι, νιώθω την απόλυτη ευτυχία κοντά σου!

—Σ’ αγαπάω!

—Είσαι η μόνη κοπέλα που μου το έχει πει! Καμία άλλη δεν τόλμησε, έστω κι αν ήθελε πολύ, ξέρεις, εμείς οι άνθρωποι μιλάμε συνέχεια και πολύ, μα αυτά που θέλουμε πραγματικά δεν τα λέμε, περιτριγυρίζουμε την κουβέντα, γύρω γύρω από αυτό που θέλουμε να πούμε και όταν φτάσουμε κοντά, αγχωνόμαστε και τα κρατάμε για τον εαυτό μας. Εσύ όμως μου τα λες με τον απόλυτο αυθορμητισμό, και με την απόλυτη ελευθερία! Σ’ αγαπάω κι εγώ!

—Θα πάμε να βρούμε το τέλος του ουράνιου τόξου;

—Φυσικά και θα πάμε!

—Μαζί σου να είμαι και όπου θες!

—Σ’ αγαπάω!

—Μερικές φορές όταν περπατάμε μαζί έξω, βλέπω κάποιους που μας κοιτάνε περίεργα, πώς να το πω, με νοσταλγία, πως θα θέλανε να είναι και αυτοί στην θέση μου. Δεν μπορώ κοκκινίζω, τα έχω βρει όλα σε εσένα… δεν μπορώ να βλέπω μάτια που είναι έτοιμα να δακρύσουν. Δεν μπορώ εγώ να είμαι τόσο ευτυχισμένος, κι οι άλλοι όχι….

—Μα δεν αγαπάει ο κάθε ένας, έτσι όπως με έχεις αγαπήσει εσύ!

—Αν δεν μου δινόσουν εσύ, δύσκολα θα ανοιγόμουν τόσο.

—Αφού είδα στα μάτια σου, όλα όσα θα ήθελα να έχω!

—Ναι, ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο στις μέρες μας, να κοιτάμε των άλλων κατάματα· και να αφηνόμαστε…

—Δεν χρειάζονται πολλά για να καταλάβεις αν σε αγαπάει κάποιος, μικρές και ασήμαντες στιγμές χρειάζονται, εκεί βλέπεις αν σε προσέχει και σε νοιάζεται. Και εσύ το έκανες στο μέγιστο βαθμό!

—Αφού είσαι πολύ όμορφη!

—Είδες, στα λόγια μου έρχεσαι!

—Εσύ είσαι το δικό μου ουράνιο τόξο! Και δεν χρειάζεται να φτάσω ως το τέλος για να βρω χρυσάφι. Είσαι το κάθε χρώμα του, αλλά εσύ λάμπεις πάντα, και λάμπεις για εμένα!

—Μην είσαι χαζούλης, μην πιστεύεις σε ουράνια τόξα!

—Γι’ αυτό σε γουστάρω!

—Ξέρεις τι θα ήταν τρελό; Να έβαζαν διόδια στα ουράνια τόξα!!!

—Ναι… έτσι κι αλλιώς υπάρχει ο θησαυρός στο τέλος, οπότε κανένα πρόβλημα…

—Πες μου ένα παραμύθι να κοιμηθώ…

—Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν σε ένα ουράνιο τόξο δύο ερωτευμένα παιδιά…

Του Γιώργου Ιατρίδη

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας