Mind Games

«Είναι άσπρο-μαύρο. Σε σκοτώνει και σ’ ανασταίνει. Και δουλεύει σε τσίρκο…» Χαμογέλασε…Ήταν ένα ακόμη από τα αινίγματα που της είχε θέσει. Ναι τελικά αυτός ο άνθρωπος είχε την μαγική ιδιότητα να τρελαίνει το μυαλό της…να την κάνει να μπλέκεται σε δαιδαλώδεις διαδρόμους σκέψης που ερέθιζαν τους νευρώνες του εγκεφάλου της και την έκαναν συμπαίκτη και αντίπαλο σε μια παρτίδα σκάκι που κρατούσε επτά ολόκληρους μήνες. Ναι…είχαν περάσει κιόλας επτά ολόκληροι μήνες από εκείνη την ημέρα που ο Πέτρος μπήκε στη ζωή της… Έτσι ξαφνικά….Με τον ίδιο αινιγματικό τρόπο.

Η σχέση τους; Μια διαρκής αναζήτηση. Αναζήτηση ψυχής και πνεύματος. Έπρεπε όμως να σταματήσει το ταξίδι μνήμης και να επικεντρωθεί στη λύση του τωρινού αινίγματος. Ναι, το αίνιγμα περιείχε παγίδες…Όχι δεν υπήρχε τσίρκο. Τουλάχιστον με την πραγματική του διάσταση. Το ασπρόμαυρο στοιχείο του αινίγματος δεν υπήρχε περίπτωση να δουλεύει σε τσίρκο. Κι έπρεπε να βρει τη λύση. Ήταν περίεργη και πεισματάρα, θα τρελαινόταν αν δεν τα κατάφερνε. Και ο Πέτρος το ήξερε. Ήξερε ότι μια του και μόνο λέξη αρκούσε να της φέρει ώρες σκέψεων, πόσο μάλλον ένα αίνιγμα. Ένα αίνιγμα που τη λύση του θα της την έλεγε την επόμενη ημέρα. Ήξερε ότι θα σπαταλούσε το υπόλοιπο της ημέρας της στη λύση αυτού του αινίγματος κι έτσι έμμεσα θα απασχολούσε κι αυτός το μυαλό της. Το έκανε αυτό συχνά. Γιατί ήξερε… Γέμισε ξανά το ποτήρι της. Πλέον βρισκόταν κοντά στη λύση , έτσι ένιωθε, αλλά πάλι όχι…κάτι δεν ταίριαζε…

Ο αρλεκίνος σκέφτηκε. Άσπρο και μαύρο. Αλλά δεν σε σκοτώνει ούτε φυσικά σε ανασταίνει. Και άραγε δουλεύουν οι αρλεκίνοι σε τσίρκο; Όχι, όχι δεν ήταν τόσο απλό…Ή λύση βρισκόταν σίγουρα πίσω από τις λέξεις. She had to look between the lines…

Το άσπρο και το μαύρο δεν αναφερόταν σε πραγματικά χρώματα. Σίγουρα όχι. Και ο θάνατος και η ανάσταση; Ο Πέτρος αναφερόταν συχνά στη σχέση του θανάτου με τον έρωτα. Ο έρωτας και ο θάνατος. Η ζωοδόχος δύναμη και το μακάβριο αντίθετό της. Τόσο αντίθετα και όμως τόσο όμοια….Γιατί άραγε η απώλεια στον έρωτα δεν ισοδυναμεί με έναν μικρό θάνατο;

Και τότε σιγουρεύτηκε. Το αίνιγμα αναφερόταν στον έρωτα, ίσως και σε εκείνη την ίδια.. Χαμένη στις σκέψεις της και χαμογελώντας σχημάτισε τον αριθμό του τηλεφώνου του. Η χροιά της φωνής του της επιβεβαίωσε ότι βρισκόταν στο σωστό δρόμο για τη λύση του αινίγματος. Αλλά δεν θα της αποκάλυπτε την απάντηση παρά μόνο το βράδυ που θα την έπαιρνε στην αγκαλιά του. Πέρασαν δυο ώρες. Δύο συνηθισμένες απογευματινές ώρες. Και αυτή επέμενε. Χαμογελώντας να επεξεργάζεται τη λύση του αινίγματος.

«Λοιπόν;» τη ρώτησε ο Πέτρος μπαίνοντας στο σπίτι.

«Έχει σχέση με τα δύο φύλα;» ρώτησε η Έλλη λαμβάνοντας την καταφατική απάντηση που τόσο επιθυμούσε.

«Και περισσότερο με την γυναίκα…»συνέχισε η Έλλη.

Την κοίταξε με αυτό το βλέμμα του ανθρώπου που διάβαζε την ψυχή της.

«Αν το βρεις θα σε παντρευτώ» ψιθύρισε ο Πέτρος γελώντας.

«Εγώ είμαι η απάντηση» αναφώνησε η Έλλη.

«Ναι…η λύση στο αίνιγμα είσαι εσύ» της απάντησε. «Εσύ είσαι το άσπρο όταν μου χαμογελάς και το μαύρο όταν σκοτεινιάζεις. Με σκοτώνεις όταν σε χάνω και με ανασταίνεις τις ώρες που σε έχω στην αγκαλιά μου.»

«Και το τσίρκο;» ρώτησε χαμογελώντας η Έλλη.

«Το τσίρκο; Δεν κατάλαβες; Μα η ζωή μας ολόκληρη» και την έκλεισε στην αγκαλιά του.

«Από εδώ και στο εξής θα σου βάζω πιο πολλά αινίγματα αφού σε κάνουν να χαμογελάς…»

«Κι εγώ θα τα συνεχίζω…» απάντησε η Έλλη και του έδωσε το έναυσμα για άλλη μια κίνηση στη σκακιέρα τους….

Τής Έφη Καραγιάννη

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας