Το τελευταίο καλοκαίρι

Συνέβει ένα βαθύ γαλάζιο πρωινό, όταν συνειδητοποίησα πως το φως της μέρας δεν βγήκε, παρά μόνο διαφαινόταν ένα πικρό πορτοκαλί χρώμα. Τριγύρω σε αυτό το παράξενο τοπίο, υπήρχε κάτι που δεν ήθελα να τελειώσει μα και που την ίδια στιγμή δεν είχα την επιθυμία να διαρκέσει για πολύ. Δε γνώριζα που βρισκόμουν, όμως εκείνη η γλυκιά καλοκαιρινή μυρωδιά του μέρους αυτού, με έθρεφε με το κουτάλι, αναμήσεις μιας ζωής που δεν πέρασα ή και που μπορεί να πέρασα όμως σαν κάτι να τις έσβησε δίχως να το καταλάβω. Μα και πάλι, δεν έλεγα να θυμηθώ•έκλεισα το μυαλό μου και δεν χωρούσε το κουτάλι.

Και προχώρησα λίγο πιό έξω, μιαν αυλή είδα μεγάλη με κάθε είδος λουλουδιού εδώ κι εκεί να βρίσκεται και να σκορπίζει στης γης το χώμα. Σταφύλια κρέμονταν από μια κληματαριά κι έπεφταν ώριμες οι ρώγες και μάτωναν με το βαθύ τους χρώμα την καυτή πέτρα. Η καυτή πέτρα που με εμπόδιζε να πλησιάσω όλα εκείνα τα όμορφα πράγματα που αποτελούσαν το μέρος εκείνο. Ένα μέρος το οποίο μου έλεγε πως έζησα εκεί παλιά με έναν τρόπο ευχάριστο• περνώντας τα ομορφότερα καλοκαίρια της μικρής μου ζωής. Όμως ήταν αδύνατο. Αδύνατο από μόνη μου να θυμηθώ όλα εκείνα τα όμορφα που μου υπόσχονταν πως είχω περάσει.

Έδιωξα ακόμα πιο πέρα το κλειστό μου βλέμμα, εκεί που ήλπιζα να δω την αλήθεια, εκείνη που τόσο καιρό κρυβόταν πίσω από τα καστανά μου μάτια• κι’όμως τίποτα δεν φαινόταν, όλα θολά από το φως, κι ένας ζεστός αέρας να φυσά, τόσο ζεστός που τον ένοιωθα να καίει τα κόκκαλά μου και με το πάθος του να ξεραίνει τα χείλη μου. Και μετά κατάλαβα πως πίσω απ’ όλα αυτά, υπήρχε μιά μεγάλη λαχτάρα. Μια λαχτάρα που ήξερα πως δεν θα μπορούσα να ξαναποκτήσω. Και δίχως αυτήν την αδημονία για τα πιό όμορφα πράγματα, τίποτα δεν είχε σημασία και νόημα. Κι εγω δεν ένοιωσα στιγμή πως την θέλω.

Έτσι τέλειωσαν όλα, το άγνωστο εκείνο σπίτι με έδιωξε από κοντά του και οι μυρωδιές των λουλουδιών, των παρτεριών και της γης σταμάτησαν ν’αναπνέουν. Όλες οι προσπάθειές μου για θύμηση, κατέληγαν σε μένα την ίδια• σε μιά μεγάλη δεξαμενή άγνοιας που εκεί δα, ξεψύχησε της ζωής μου το τελευταίο καλοκαίρι.

Της Ειρήνης Βακαλοπούλου

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας