Υπάλληλος του μήνα

Φούσκωσε από περηφάνια όταν ανακηρύξαν για τρίτη συνεχόμενη φορά υπάλληλο του μήνα. Κάρφωσε στο πέτο τη χρυσή κονκάρδα που του απονεμήθηκε και καμάρωνε τη φωτογραφία του στην είσοδο της αίθουσας προσωπικού. Ήταν ένας τίτλος που κερδήθηκε βάση της απόδοσης του το τελευταίο διάστημα, βάση της συνεχής του προσπάθειας και της εντατικής εργασίας που υπερέβαινε κατά πολύ τα όρια του κανονικού ωραρίου.

Γνώριζε βέβαια πως πιο δύσκολο από το να φτάσει κάποιος στην κορυφή είναι να παραμείνει εκεί, έτσι από την επόμενη κιόλας μέρα της βράβευσης άρχισε να δουλεύει ακόμα περισσότερο, αποδεχόμενος επιπλέον φόρτο εργασίας από προϊστάμενους και συνεργάτες, πηγαίνοντας χαράματα στη δουλειά και φεύγοντας νύχτα αποδεχόμενος κάθε επιπλέον αρμοδιότητα που του αναθέτονταν με ευγένεια και χαμόγελο. Ο ζήλος του ήταν τέτοιος που έγινε γνωστός σε ολόκληρη την εταιρεία μια και το φως του γραφείου του έμενε αναμμένο πολλά συνεχόμενα βράδια και προϊστάμενοι από άλλα τμήματα κατέφευγαν σε αυτόν όταν δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα σε κάποια απαιτητική υπόθεση.

Ήθελε και τον επόμενο μήνα να υπερασπιστεί τη διάκριση του. Και τον μεθεπόμενο. Ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος και γνώριζε πως πολλοί εποφθαλμιούσαν τον τίτλο του. Λίγο πριν τελειώσει ο μήνας τον βρήκαν ένα πρωί οι καθαρίστριες ακίνητο στην καρέκλα του γραφείου με χέρια μελανιασμένα στο πληκτρολόγιο και μάτια καρφωμένα στην οθόνη. Το κορμί του άκαμπτο, πετρωμένο. Κάλεσαν ασθενοφόρο να τον μεταφέρει στα επείγοντα.  Κανείς δεν τον ξαναείδε, ούτε ξαναμίλησε ποτέ για κείνον. Έπειτα από λίγες μέρες στη θέση του καθόταν ένας καινούργιος με κονκάρδα που έγραφε: «Υπάλληλος της ημέρας»

Του Γιώργου Θεοδωράκη

Μοιραστειτε το:

    Διαβάστε επίσης:

    Αφήστε μια σκέψη σας