Λουλούδια

Ήταν ένας άνδρας χαμηλών τόνων, δεν επιδιδόταν σε φασαρίες και μαλώματα με άλλους  για να δείξει το πόσο δυνατός είναι. Σε μία μικρή κοινωνία που έδιναν μεγάλη σημασία στο βαρύ αρσενικό και θεωρούσαν πως ο άνδρας δεν πρέπει να δείχνει καμία ευαισθησία, καμία ευάλωτη πλευρά, εκείνος ήταν ένας άνθρωπος ευαίσθητος και λιγομίλητος.

Κύριο μέλημά του ήταν να πηγαίνει καθημερινά στους αγρούς και να μαζεύει λίγα λουλούδια. Δεν τον ενδιέφερε η κοροϊδία μερικών νταήδων που συναντούσε , ούτε τα πικρά τους λόγια.

Τι άνδρας είσαι εσύ, όλη μέρα μόνο λουλούδια θέλεις να μαζεύεις! ‘’ του φώναξε ένας από αυτούς με μία φωνή γεμάτη ειρωνεία.

Εκείνος δεν απάντησε. Γιατί να τους δώσει σημασία, γιατί να χαλάσει την ψυχή του για μερικούς τυχάρπαστους φασαριόζηδες; Αυτοί όλο ευκαιρία για φασαρίες ψάχνουν..

Καθημερινά τον περίμεναν στον αγρό εκείνοι οι νταήδες και τον περιγελούσαν. Ξημέρωσε και άλλη μία ημέρα και  εκείνος πορευόταν  ξανά στον αγρό για να μαζέψει ξανά λουλούδια.

Εκείνη τη στιγμή, ήρθε κοντά ένας υπεύθυνος – μάλλον θα πρόσεχε την ασφάλεια της περιοχής και τους έκανε παρατήρηση. Περίμενε πως θα σταματούσαν, αλλά δεν μπορούσε να τους επιτρέψει να προκαλούν συνέχεια φασαρία.

Ο άνδρας τους είδε να απομακρύνονται. Δεν είπε τίποτα, ποιος ξέρει τι θα σκέφτηκε; Συνέχισε το δρόμο του, κατευθυνόμενος στο νεκροταφείο της περιοχής για να αφήσει αυτά τα λίγα λουλούδια που είχε μαζέψει ξανά, στο μνήμα της μητέρας του που είχε χάσει πριν λίγους μήνες… είχε γίνει πια ένα μέρος ολάνθιστο..

Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας