Ένα ηλιοτρόπιο

Σας αρέσουν τα ηλιοτρόπια; Αυτά τα λουλούδια με το έντονο, ζωηρό κίτρινο χρώμα που ανθίζουν το καλοκαίρι και τείνουν να στρέφονται προς τον ήλιο; Εμένα μου αρέσουν πολύ. Κάποιοι άνθρωποι προτιμούν τα τριαντάφυλλα, άλλοι τις ορχιδέες, κάποιοι άλλοι αγαπούν αγριολούλουδα, όπως τις παπαρούνες. Εμένα πάντα με τραβούσαν όμως τα ηλιοτρόπια. Τα παρατηρώ, τα θαυμάζω, τα αφουγκράζομαι. Κι έτσι έμαθα και την ιστορία που θα σας διηγηθώ σήμερα. Μια ιστορία για ένα μικρό ηλιοτρόπιο.

Το ηλιοτρόπιο αυτό από μπουμπούκι ακόμα ήταν όμορφο και κινητικό. Είχε έντονο χρώμα, ένα δυνατό κορμό και πολλά πράσινα φύλλα. Είχε γερές ρίζες, τρεφόταν καλά και μεγάλωνε ομαλά. Μια μέρα όμως, μικρούλι όταν ήταν, άκουσε έναν κύριο που περιποιούταν τον κήπο να μονολογεί, κοιτάζοντάς το: «γλυκούλι και υγιές είναι αυτό, αλλά εκείνο στην άκρη έχει μεγαλύτερα νομίζω φύλλα. Άραγε θα τα καταφέρει να το φτάσει;». Ανησύχησε πολύ το μικρό ηλιοτρόπιο με το ύφος του κυρίου. Άραγε πρέπει να είναι όλα το ίδιο; Κι αν δεν τα καταφέρει να φτάσει το άλλο θα πειράζει πολύ; Έβαλε τα δυνατά του και τα φύλλα του πολλαπλασιάστηκαν. Κουράστηκε τόσο για να το κάνει, αλλά το κατόρθωσε!

Λίγο καιρό μετά, ο ίδιος κύριος μονολόγησε και πάλι την ώρα που το πότιζε: «Τρέφεται καλά και μεγαλώνει σωστά. Μπράβο! Παρ’ όλα αυτά η μυρωδιά του δεν είναι τόσο δυνατή όσο των λουλουδιών μπροστά. Δύσκολα να τραβήξει αμέσως την προσοχή. Θα πρέπει να πλησιάσει κάποιος αρκετά για να καταλάβει πόσο όμορφο είναι». Και πάλι ανησύχησε το λουλουδάκι. Πόσο δυνατά μυρίζουν δηλαδή τα άλλα; Και πόσο κακό είναι που αυτό δεν μπορεί να μυρίσει όσο εκείνα; Θα του είναι άραγε πιο δύσκολο να αγαπηθεί;

Αν και προβληματισμένο, το λουλουδάκι μεγάλωνε γοργά και δεν άργησε να γίνει λουλούδι κανονικό! Ήταν όμορφο και γερό, με πολλά φύλλα και έντονο κίτρινο χρώμα. Οι μέλισσες αγαπούσαν τη γύρη του, αν και δεν το πλησίαζαν τόσες πολλές όσες κάποια άλλα άνθη που μύριζαν πιο δυνατά. Κι αν και το είχε συνηθίσει, η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές στενοχωριόταν. Άλλωστε του είχαν πει από μικρό ακόμα που ήταν ότι η έντονη μυρωδιά ελκύει τους άλλους και αυτό ήξερε ότι δεν μπορούσε να το πετύχει. Και να, όταν άκουγε κάποιον να λέει στο τριαντάφυλλο «Πόσο όμορφα μυρίζεις!» ζήλευε λιγάκι.

Ένα από τα παιδάκια που έκαναν βόλτες στον κήπο άρχισε να του δίνει πολύ προσοχή. Ερχόταν κοντά του, το κοίταζε, του χαμογελούσε και ενίοτε του μιλούσε. «Πόσο υπέροχο είσαι! Τι όμορφα κίτρινα πέταλα που έχεις! Κρίμα που κάθε βράδυ πρέπει να τα κλείνεις». Πολύ χαιρόταν το ηλιοτρόπιο όταν άκουγε αυτά τα λόγια. Στενοχωριόταν όμως που δεν μπορούσε να μένει για πάντα ανοιχτό να χαίρεται και το παιδάκι. Ήξερε όμως από μικρό ότι, παρ’ όλα τα καλά του, ήταν πολλά αυτά στα οποία τα άλλα λουλούδια διαφοροποιούνταν και υπερτερούσαν. Του το έλεγε άλλωστε συνέχεια και ο κηπουρός που το φρόντιζε. Και στενοχωριόταν πολύ, πάρα πολύ.

Ένα απόγευμα, την ώρα που έκλεινε σιγά σιγά τα πέταλά του, λίγο πριν διπλωθούν και τα τελευταία, πρόλαβε και είδε ότι το αγαπημένο του παιδάκι απομακρύνθηκε στενοχωρημένο από κοντά του, καθώς δεν μπορούσε να του κάνει άλλο παρέα. Το παρατήρησε καθώς περπατούσε, μέχρι που στάθηκε δίπλα σε ένα όμορφο κίτρινο τριαντάφυλλο. Το μύρισε για λίγο και του φώναξε «έχεις υπέροχο άρωμα!» καθώς συνέχισε να περπατά προς την πόρτα του κήπου. Και τότε το ηλιοτρόπιό μας ένιωσε μια απίστευτη ζήλεια, μια δυνατή οργή. Επειδή δεν μπορούσε να προσφέρει τα πάντα στο παιδάκι. Και επειδή εκείνο μπορεί να έκανε με άλλα λουλούδια αυτά που εκείνο δεν γινόταν να κάνει μαζί του. Εκείνη τη μέρα οι δροσοσταλίδες που κύλησαν από τα πέταλα και τα φύλλα του ηλιοτροπίου ήταν τόσες πολλές, που έμοιαζαν με μικρή βροχή.

Την άλλη μέρα το παιδάκι ξαναφάνηκε και στάθηκε προς τη φορά του ήλιου, εκεί που το λουλούδι μας πάντα έστρεφε το σώμα του. Όμως το ηλιοτρόπιο προσπαθούσε με όλη του τη δύναμη να μη γυρίσει προς εκείνη την κατεύθυνση, όσο κι αν ήθελε. Ένιωθε πληγωμένο και ανάξιο. Ήθελε να δίνει και να παίρνει αγάπη, αλλά ίσως και να μην μπορούσε να τα καταφέρει. Ίσως οι άλλοι να προτιμούν άλλα λουλούδια και αυτά που εκείνα τους προσφέρουν. Ξαφνικά, μέσα στις σκέψεις του καθώς ήταν, ένιωσε το παιδάκι να το χαϊδεύει και να πλησιάζει τη μυτούλα του προς εκείνο. Και λίγο μετά το άκουσε να λέει «Μικρούλι μου δεν μυρίζεις τόσο δυνατά όσο το τριαντάφυλλο, ούτε είσαι τόσο ντελικάτο όσο η ορχιδέα. Έχεις όμως το πιο ζωηρό κίτρινο χρώμα και για μένα είσαι το ομορφότερο, το αγαπημένο μου λουλούδι». Μια ζεστασιά πλημμύρισε το ηλιοτρόπιο και, μη μπορώντας να αντισταθεί, στράφηκε προς την πλευρά του ήλιου, εκεί που καθόταν το παιδάκι. Κι ατελείωτες δροσοσταλίδες άρχισαν να κυλάνε και πάλι από τα φύλλα του, αυτή τη φορά όμως ήταν από χαρά και αγάπη.

Της Βάνας Νικολοπούλου

 

 

 

Μοιραστειτε το:

    Διαβάστε επίσης:

    Αφήστε μια σκέψη σας