Στο εργοτάξιο

Χιόνιζε όλη τη βδομάδα. Όμως σήμερα είχε ήλιο. Ήλιο με κυνόδοντες. Μόλις είχα παρκάρει και ετοιμαζόμουν να βγάλω απ’ το πορτ μπαγκάζ τον τρίποδα και το γεωδαιτικό όργανο όταν είδα μια δεύτερη σκιά δίπλα απ’ τα πόδια μου.

«Καλημέρα Π. Καλή χρονιά! Δεν ήξερα ότι δουλεύεις στο εργοτάξιο μας. Χθες το πληροφορήθηκα. Ήρθες για τα “πέδιλα”; Με τέτοιο καιρό; Παντού έχει χιόνι! Κάτω δεν είναι κανένας. Θέλω να σου πω κάτι. Πρόκειται για μια συνεργασία. Με τον εκδοτικό μας οίκο. Φαντάζομαι πως ξέρεις ότι “βάζεις τα θεμέλια” στις καινούριες αποθήκες του μεγαλύτερου εκδοτικού οίκου στα βαλκάνια…
»Λοιπόν, έχω να σου κάνω μια πρόταση. Θ’ αφήσεις το μηχανηλίκι και θα ασχοληθείς αποκλειστικά με τη συγγραφή. Έχω διαβάσει κείμενά σου. Μου αρέσει το χιούμορ και η ειρωνεία σου. Ψάχνουμε “δυνατούς” συγγραφείς. Μοντέρνους, ποιοτικούς. Ο κόσμος έχει στραφεί στην ποιότητα! Στην Ιερά Οδό τα “μπουζούκια” κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο… Όλοι πλέον “ξενυχτάνε” σε καφέ με παρουσιάσεις βιβλίων… Έμαθες ότι το Star πάει για φούντο…; Θα γράφεις αποκλειστικά για μας. Θα υπογράψουμε ένα πενταετές συμβόλαιο και θα πληρώνεσαι για κάθε διήγημα σου. Μικρό ή μεγάλο, δε μας ενδιαφέρει. Και βέβαια συνεντεύξεις, ομιλίες, facebook, twitter, τα ξέρεις… Τα γνωστά.
»Λοιπόν. Πόσο να πούμε; Πόσα θέλεις; Να πούμε χίλια ευρώ το κομμάτι; Είναι καλά; Χίλια διακόσια; Ε; Τι λες; Θα τα προωθούμε είτε ένα ένα στο διαδίκτυο είτε μαζεμένα σε e-book. Και σε έντυπη μορφή, βέβαια. Ο κόσμος είναι με μια ταμπλέτα στο χέρι και διαβάζει, όλο διαβάζει! Αργότερα θα συζητήσουμε και για προώθηση στο εξωτερικό. Στα ρώσικα αρχικά και ίσως και στα κινέζικα. Χθες μίλαγα με έναν κινέζο εκδότη. Οι κινέζοι κάνουν σαν τρελοί για Έλληνες συγγραφείς. Ο Παπαδιαμάντης πουλάει τρελά! Μπεστ σέλλερ σου λέω σε Πεκίνο και Χονγκ Κονγκ! Ε, τι λες; Να πούμε χίλια πεντακόσια το κομμάτι; Μπορούμε να κάνουμε χρυσές δουλειές! Ε, τι λες;
»Αλλά μη στεκόμαστε εδώ στο κρύο. Να δώσουμε ένα ραντεβού στο γραφείο μου. Πότε να πούμε; Αύριο στις έξι είναι καλά; Πού πας; Άσε τα “πέδιλα” τώρα. Άστα για άλλη φορά. Άσε τον Μπάμπη να περιμένει. Πού πας; Σε περιμένω, ε. Αύριο στις έξι. Ξέρεις που είμαστε. Σόλωνος και Κανάρη. Σκέψου το. Περιμένω πρόταση. Ίσως μπορούμε και κοντά στο διχίλιαρο… Να το δούμε… Αν έχεις γράψει και τίποτα καινούριο φερ’ το να το διαβάσουμε. Αλήθεια, πού γράφεις; Καιρό έχω να δω κάτι δικό σου… Έχεις δεν έχεις έλα. Θα ’ναι και ο Αλέκος. Θέλει να σε δει είπε…»
Φταρνίστηκα, φόρεσα το σκούφο και κατέβηκα στο σκάμμα.

Του Π.Ενιγουει 

Μοιραστειτε το:
    1. Ο/Η Τουμανίδης Χρήστος λέει:

      Πολύ ενδιαφέρον το μικρο-διήγημα σας!
      Χαμηλόφωνο, καίριο και πνευματώδες.

    Αφήστε μια σκέψη σας