Το γηπεδάκι

Ήμασταν μια παρέα σχεδόν συνομίληκων αγοριών με διαφορές που θα μπορούσες να τις πεις και ταξικές ,κατοικούσαμε όμως όλοι σε μια εύπορη περιοχή όσο κι αν άλλος έμενε σε ένα μικρό σπιτάκι κι άλλος σε σπιταρόνα με πισίνα.

Στο παιχνίδι όλα αυτά ήταν ανύπαρκτα,όλοι ήμασταν ένα όσο κι αν ξέραμε πως την άνεση την είχε κυρίως ο Λευτέρης που είχε το σπίτι με την πισίνα που τα καλοκαίρια ξεσαλώναμε.

Μπάλα παίζαμε σχεδόν όλα τα χειμωνιάτικα απογεύματα σε δρόμους ξεχασμένους από κίνηση,εκεί που κάποιες φορές κάναμε κι επικίνδυνες κόντρες με τα ποδήλατα.

Τα καλά παιχνίδια όμως παιζόντουσαν πάντα στο γηπεδάκι,στο χωμάτινο οικόπεδο με την τεράστια πέτρινη μάντρα και το παλιό κτίριο που έμοιαζε με στρατώνα,ίσως και με σχολείο.

Κανείς μας δεν ήξερε τι μπορεί να ήταν αυτό το κτίριο με το ξεβαμένο πορφυρό χρώμα.

Κάποιο παιδί είπε μια μέρα πως στην είσοδο του μεγάλου οικοπέδου είχαν βρεθεί γερμανικά κράνη,όμως τότε κανένας δεν έδωσε σημασία.

Εμείς συνεχίζαμε να παίζουμε με πάθος στο χώμα,να λερώνουμε τα ρούχα μας κι έπειτα να γυρνάμε παρέα στα σπίτια,μέχρι το επόμενο Σαββατοκύριακο και τις επόμενες διακοπές.

Μεγαλώσαμε και το γηπεδάκι ξεχάστηκε.

Δεν ξαναπέρασα από εκεί ποτέ.

Πάντα με στενοχωρούσε να περνάω από σημεία όπου είχα χαρεί.

Πολλές φορές το έφερα στο μυαλό μου το γηπεδάκι μας από τότε…

Aκόμα αισθάνομαι να βλέπω το τεράστιο πεύκο που βρισκόταν κοντά στη μάντρα να το κουνάει ο αέρας,ακόμα θυμάμαι εκείνο το σουτ του Χάρη που το απέκρουσα πέφτοντας στη σωστή γωνία κι ακόμα προσπαθώ να σκεφτώ τι ήταν εκείνο το κτίριο,το τόσο κοντά στο αεροδρόμιο που το είχαν στην κατοχή οι Γερμανοί.

Ήταν στρατιωτικό κτίριο,αυτό ήταν σίγουρο.Κι εμείς παίζαμε μπάλα »πάνω στην ιστορία».

Χτίστηκαν πολυκατοικίες πολλές εκεί που βρισκόταν το γηπεδάκι μας και μαζί με τις δικές μας ποδοσφαιρικές αναμνήσεις χάθηκαν κι οι μνήμες του παλιού μικρού κρτιρίου.

Πόσες μνήμες σημείων και ανθρώπων χάνονται κάθε μέρα…

Εσύ ζεις, υποφέρεις, χαίρεσαι ,δημιουργείς κι έρχεται ο χρόνος και οι επερχόμενοι και δεν αφήνουν τίποτα.

Μένουν μόνο οι δικές σου μνήμες,στη δική σου ψυχή και τίποτα άλλο.

                                                                                 Του  Νίκου Νασόπουλου

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας