Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη

Είχα φτάσει στο λιμάνι του Πειραιά. Ήθελα το καλοκαίρι αυτό να γνωρίσω μέσα από τα νησιά μας  τον πολιτισμό μας.

Το πλοίο ξεκίνησε! Πρώτος σταθμός ο Αργοσαρωνικός  και συγκεκριμένα οι Σπέτσες!  Θαύμασα τα αρχοντικά του 1821  και το σπίτι της Μπουμπουλίνας και ένιωσα την ιστορία τους να με αγκαλιάζει.

Το επόμενο πρωί  τράβηξα για Κρήτη. Γεύτηκα την εξαίρετη  κουζίνα και την  φιλοξενία της.

« Στην Κρήτη ο Δίας μεταμφιεσμένος σε ταύρο  έφερε την Ευρώπη για να ζήσει τον ερώτα του μαζί της» μου λέει ο εστιάτορας δείχνοντάς μου ένα Ελληνικό 2ευρό όπου εικονιζόταν το τι μου είχε αναφέρει προηγουμένως προσθέτοντας μου «είναι ο αρχαιότερος πολιτισμός της ευρωπαϊκής ηπείρου».

Η συνέχεια με βρίσκει στα Δωδεκάνησα κάνοντας αρχή από την Ρόδο. Σημείο αναφοράς η παλιά πόλη. Μετέπειτα περνώ στην Κω πατρίδα του  πατέρα της ιατρικής Ιπποκράτη. Θαύμασα την αρχαία πόλη και το ασκληπιείο. Λίγο αργότερα  χαιρετώ τη Λέρο που κατά την μυθολογία ήταν το νησί της Άρτεμης θεάς του κυνηγιού. Τελευταίος προορισμός η Πάτμος γνωστή ως  νησί της αποκάλυψης. Εδώ ο Ιωάννης μαθητής του Χριστού έγραψε την αποκάλυψη.

Επόμενος σταθμός οι Κυκλάδες . «Η μυθολογία αναφέρει ότι είναι δημιούργημα του Ποσειδώνα ο  οποίος μεταμόρφωσε σε νησίδες τις νύμφες Κυκλάδες όταν αυτές προκάλεσαν την οργή του» με κατατοπίζει ένας καθηγητής ιστορίας με τον οποίο συνταξίδευα. «Καλωσόρισες στην Ανάφη» με καλωσορίζει ένας μεσήλικας άντρας  « με διαταγή του Απόλλωνα  ανεφάνει από το βυθό του Αιγαίου για να προσφέρει καταφύγιο στους Αργοναύτες» μου πρόσθετη με χαμόγελο.

Το ίδιο απόγευμα βρίσκομαι στην Νιος κρατώντας ένα χάρτη προσπαθώντας να προσανατολιστώ ακούοντας από πίσω μου μια φωνή να μου λέει  «σύμφωνα με την παράδοση ήταν πατρίδα της μητέρα του Ομήρου αλλά και τόπος ταφής του μεγάλου επικού ποιητή» κτυπώντας μου απαλά την πλάτη.  Κλείνοντας τον κύκλο  στις Κυκλάδες περνώ από την Δήλο, «εδώ η Λητώ  γέννησε τον Απόλλωνα  και την Άρτεμη καταδιωκόμενη από την Ήρα» άκουγα με προσοχή την ξεναγό να ενημερώνει τους τουρίστες.

«Οδυσσέα, ξύπνα αργήσαμε! Φεύγουμε για διακοπές! Η Ιθάκη και το Ιόνιο πέλαγος μας περιμένει». Ακούω την φωνή της Πηνελόπης, της δική μου Πηνελόπης. Στο μυαλό μου έρχεται ένας άλλος Οδυσσέας και Πηνελόπη από το νησί σύμβολο της νοσταλγίας για την πατρίδα. Το ταξίδι για την  Ιθάκη είναι μια περιπέτεια σίγουρα όχι όπως αυτή του πολυμήχανου Οδυσσέα αλλά μιας σύγχρονης περιπέτειας που ζούμε  σήμερα στην χώρα μας.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι! Ανοίγω το παράθυρο! Το φως φωτίζει το δωμάτιο ενώ ένα ανάλαφρο αεράκι εισέρχεται διαπερνόντας το σώμα μου. Απέναντι  βλέπω τον ιερό βράχο της Ακρόπολης με την γαλανόλευκη. «Υπάρχει ακόμα χρόνος, είμαστε ζωντανοί  δεν έχουμε φτάσει στο πάτο είμαστε εδώ!» φωνάζω από το ανοικτό παράθυρο. Από τον δρόμο ακούω τη δική μου Πηνελόπη χαμογελώντας και κουνώντας το χέρι της να λέει «σαν βγεις στο πηγαιμό για την Ιθάκη…» Ενώ εγώ πιο ενθαρρυμένος και με όση φωνή έχω, κοιτώντας ξανά το βράχο της ακρόπολης ,βροντοφωνάζω « Αχ  Ελλάδα σα αγαπώ και βαθιά σε ευχαριστώ….»

Του Φίλιππου Φιλίππου 

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας