Αναπηρία

Αυτός ο μοναχικός άνθρωπος, απ’ τη δουλειά του επιστρέφοντας όπως πάντα στις 15:30 ακριβώς, στο εργένικό του διαμέρισμα ετοιμάζονταν να ανέβει. Ξεκλείδωσε την κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας, μπήκε στο ασανσέρ και πάτησε το κουμπί για τον τρίτο. Μα μόλις έφτασε, σάστισε. Έξω από την πόρτα του, ένα παιδικό καροτσάκι. Και μέσα από το διαμέρισμα, του φάνηκε πως άκουσε φωνές. Πλησίασε την πόρτα κι ακούμπησε διστακτικά το αυτί του. Άκουσε παιδιά να παίζουν, ενώ μια φωνή ζεστή, γυναικεία, τα μάλωνε γλυκά, τα νουθετούσε.

Έτσι με το αυτί του κολλημένο και πριν καλά-καλά προφθάσει να καταλάβει τι συμβαίνει, ένιωσε να χτυπάει η πόρτα. Οι χτύποι όμως έρχονταν μέσα από το διαμέρισμα. Η πόρτα χτυπούσε από μέσα. Αισθάνθηκε την καρδιά του να σπάζει. Έκανε να βάλει το κλειδί. Μα ξάφνου δίστασε, κι απότομα τινάχτηκε μακριά, σα να τον χτύπησε ηλεκτρισμός. Γύρισε την πλάτη και κατέβηκε βιαστικά τα σκαλιά.

Είχε πια βραδιάσει όταν γύρισε πίσω. Έξω από το διαμέρισμα δεν βρήκε κανένα καρότσι. Και όταν άνοιξε δειλά-δειλά την πόρτα, τα έπιπλα και τα πράγματα ήταν έτσι ακριβώς όπως τα είχε αφήσει.

Του Ιωάννη Πρίμπα

 

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας