Ελένη

Κοιτούσε σαν χαζή έξω από το παράθυρο το δρόμο από όπου περνούσαν τα αυτοκίνητα και πλήθος κόσμου. Στο ένα της χέρι κρατούσε το κινητό της τηλέφωνο το οποίο μονίμως ήταν γαντζωμένο στα δάκτυλα της, ενώ με το άλλο χέρι κρατούσε ένα ποτήρι νερό το οποίο στην συνέχεια ήπιε αργά-αργά αφού προηγουμένως είχε φροντίσει να τοποθετήσει στο στόμα της τη φαρμακευτική της αγωγή.

 Η Ελένη ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος ενέργεια, όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον ασταμάτητα, αστείρευτα όνειρα τα οποία άλλοτε έκανε μόνη άλλοτε τα μοιραζόταν με τις φίλες της και τους γονείς της. Από τα μαθητικά της χρόνια διακρινόταν για την μεθοδικότητα και τις άριστες γνώσεις που είχε. Σημαιοφόρος στο σχολείο, πρότυπο για τον χαρακτήρα και το ήθος της. Στην τελευταία τάξη του σχολείου έχε είδη κατασταλάξει για το τι θα ακολουθούσε. Οι άριστες γνώσεις της σε συνδυασμό με την ικανότητα της στο τεχνικό σχέδιο το οποίο αγαπούσε με πάθος την είχαν οδηγήσει στα σκαλιά της αρχιτεκτονικής σχολής για να αρχίσει και η ίδια να χτίζει την δική της ζωή και το μέλλον.

Μαζί με την κολλητή της υιοθέτησαν ένα δικό τους τρόπο επικοινωνίας την φράση «FOLLOW YOUR DREΑMS» θέλοντας να δείξουν την αγάπη και το πάθος τους για αυτό που έκαναν. Σε κάθε επιτυχία τους σε κάθε μάθημα που περνούσαν προχωρώντας ολοταχώς για την κατάκτηση του πτυχίου όλο και ποιο έντονα πρόβαλέ το σύνθημα τους «FOLLOW YOUR DREΑMS».

Φεύγοντας τις πρωινές ώρες από το πάρτι της αποφοίτησής τους που διοργάνωσε η σχολή τους και κρατώντας ένα σπρέϊ που βρήκαν τυχαία στο δρόμο τους για το σπίτι, τόλμησαν να γράψουν σε ένα τοίχο ενός ερημωμένου σπιτιού με θέα τον πολυσύχναστο δρόμο την φράση σύμβολό τους «FOLLOW YOYR DREΑMS». Την φράση αυτή την έβλεπαν κάθε μέρα περνώντας μετέπειτα για την σχολή τους παρακολουθώντας τα μαθήματα τους για το μεταπτυχιακό τους αφού με ένα πτυχίο στην κοινωνία που ζούμε δεν ήταν αρκετό! Τα όνειρα τους εν τω μεταξύ συνέχιζαν να μεγαλώνουν! Ονειρεύονταν να ανοίξουν ένα αρχιτεκτονικό γραφείο, να δουλεύουν σε μεγάλες εταιρίες να μπορούν τέλος πάντων να προσφέρουν με τις γνώσεις και την όρεξη τους για δουλειά! Περνώντας κοίταζαν κατάματα το σύνθημα  τους στο τοίχο το επαναλάμβαναν δυνατά, και ξεσπούσαν σε γέλια! Άλλοτε το πλησίαζαν και το άγγιζαν και νόμιζαν πως πλησίαζαν και άγγιζαν τα δικά τους όνειρα!

Το μεταπτυχιακό τέλειωσε και ήταν έτοιμες να ανοίξουν τώρα τα φτερά τους ή μάλλον έτσι νόμιζαν, γιατί δυστυχώς λογάριαζαν χωρίς την λέξη που ακούει στο όνομα κρίση και η οποία τους τσάκισε όλο το οικοδόμημα το οποίο προσπάθησαν να κτίσουν! Όσες τεχνικές και αν δοκίμασαν, όσες πληροφορίες και αν προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν για να σταθεί καλά το οικοδόμημα τους το όνειρο τους για την ακρίβεια  πάντα γκρεμιζόταν!

Οι δουλειές έκλειναν η μια μετά την άλλη! Η ζήτηση για αρχιτέκτονες έγινε ακόμη ποιο μειωμένη έως ανύπαρκτη. Προσπάθησε να βρει κάτι παραπλήσιο, να εργάζεται περισσότερες ώρες με λιγότερα λεφτά, κάποιες μέρες έστω την βδομάδα μάταια όμως όλες οι πόρτες ήταν ερμητικά κλειστές!

Περνούσε από το δρόμο, έβλεπε το σύνθημα της στο τοίχο και έσκυβε το κεφάλι της! Άλλοτε το προσπερνούσε κοιτάζοντας από την άλλη πλευρά του δρόμου και στο τέλος δεν περνούσε καν από το συγκεκριμένο δρόμο. Όλοι οι δρόμοι και οι πόρτες της ζωή της ένιωθε ότι είχαν κλείσει, και το χειρότερο άνοιξαν άλλες δύσκολες πόρτες! Πέραν από την ανεργία και το οικονομικό προστέθηκαν και προβλήματα στην συμπεριφορά της! Έντονο άγχος για το αύριο, για την ίδια της την ζωή το οποίο δεν μπορούσε να το διαχειρισθεί και έτσι απευθύνθηκε στους ειδικούς οι οποίοι αποφάνθηκαν ότι βίωνε ένα έντονο στρεσογόνο παράγοντα λόγω όλων αυτών των γεγονότων και συνάμα μια κατάθλιψη την οποία όμως ήταν σίγουροι ότι μπορούσε να την ξεπεράσει αν ακολουθούσε μια φαρμακευτική αγωγή για ένα σύντομο χρονικό διάστημα καθώς και κάποιες συνεδρίες ψυχολογικής στήριξης.

Σήμερα επιστρέφει από την έκτη συνεδρία της κρατώντας στο χέρι της την καινούργια συνταγή για τα φάρμακά της. Περνά μπροστά από τον τοίχο με το σύνθημα της. Σταματά, το κοιτάζει στα μάτια στην συνέχεια χαμογελά ειρωνικά και βγάζει από την τσάντα της ένα σπρέι και αντιγράφει πάνω από το σύνθημα της την λέξη«CANCELLED»με κεφαλαία γράμματα και στην συνέχεια με αργά βήματα κατευθύνεται στο σπίτι. Παίρνει ένα ποτήρι νερό βάζει στο στόμα της την φαρμακευτική της αγωγή και την καταπίνει, όπως η ίδια η κοινωνία κατάπιε με μια χαψιά τα δικά της όνειρα κλείνοντας τα και κλειδώνοντας τα ίσως για πάντα στο σκοτάδι!

Του Φίλιππου Φιλίπππου

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας