Ο ήλιος και η σελήνη μου

Κάποτε μια φίλη μου ζήτησε όλο παράπονο να γράψω για τη φιλία, και έτσι προσπάθησα να οδηπορήσω στη μνήμη. Όμως ο δρόμος της μνήμης στο μυαλό έχει τόσα δύσβατα σταυροδρόμια. Ιδιαίτερα αν αυτά κρατούν στο χρόνο. Περνούν χιονοθύελλες, λιακάδες, καταιγίδες, αγέρες…

Κανένας δε μπορεί να επιζήσει σε αυτό το σύμπαν χωρίς τον ήλιο και τη σελήνη. Ο ήλιος σε φωτίζει τις κρύες μέρες του χειμώνα, σε χαροποιεί το καλοκαίρι στην ακροθαλασσιά και σε φωτίζει από το άπιαστο σκοτάδι. Η σελήνη σε βόηθα να ονειρεύεσαι, σου κρατά συντροφια τις νύχτες ενώ παράλληλα σπάει το απόλυτο σκοτάδι, για να μπορείς να αναγνωρίσεις το εγώ σου ανάμεσα στο χάος.
Και έτσι μια ζωη η οικογενεια μου αποτελει το πιο φλογερό κομμάτι της καρδιάς μου βάζοντας φιτιλιές στα μάτια μου και στο μυαλό μου για να μπορώ να αγναντεύω καλύτερα το αύριο..

Όμως γιατί θα μπορούσες να συσχετίσεις τη σελήνη με τη φιλία; Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, παίρνουν και αφήνουν, φτιάχνουν και ρημάζουν. Οι άνθρωποι. Υπάρχουν όμως ευτυχώς κάποια άλλα πλάσματα που μπορούν να ονομάζονται  ζωη, αρετή, φωτεινή και ειρήνη. Ενώ ακόμη περισσότεροι  που συνδέονται με καποιο μαγικό τροπο με την δυναμικότητα, την ευλογία και τη βεβαιότητα. Και έτσι παίρνει νόημα το βήμα σου.. Αυτοί είναι κατι παραπάνω από πλάσματα και άνθρωποι. Αυτοί είναι οι φίλοι. Οι θύελλες, οι λιακάδες και οι καταιγίδες σου έμαθαν να ονειρεύεσαι. Όπως ακριβώς και η σελήνη.

Ετσι σελήνη και ήλιος εχουν την ικανότητα να φέγγουν είτε λιγο είτε πολύ τη ζωη σου. Μπορεί η οικογενεια να σε φωτίζει για να καταφέρεις να ορθοποδήσεις αλλά οι φίλοι σου μαθαίνουν το ποιος είσαι. Φεγγοβόλησε η νύχτα σου και κατάφερες να αναγνωρίσεις τα χέρια σου, τα πόδια σου τη σάρκα σου. Να διαχωριστείς ανάμεσα σε πολλούς. Να δεις τι ακριβώς είσαι. Έχεις καρδιά και φωνή. Κατάφερες να εισακουστείς. Κατάφερες με το διάβα σου να ακουμπήσεις το διάβα του άλλου, να τον πλησιάσεις, να διασταυρώσετε τις ζωές σας, να πορευθείτε μαζί, να γεφυρώσετε τα εγώ σας. Και έτσι έμαθες να υπάρχεις. Να βρίσκεις οδούς διαφορετικές, ξεχωριστές, μοναδικές.

Κανένας άνθρωπος δε γεννήθηκε για να φύγει  μόνος. Μπορεί να αγγίζει μόνο τον ήλιο ή και μόνο το φεγγάρι. Το γραφτό σου είναι να αγγίζεις τον ήλιο ταυτόχρονα με το φεγγάρι, αλλά όχι το ένα να καλύπτει το άλλο, ούτε και να λείπουν και τα δυο. Υπαρχει μια στιγμη που πάντα με φόβιζε. Υπαρχει μια στιγμη απόλυτης μοναχικότητας στον πλανήτη. Η στιγμη της έκλειψης. Η έκλειψη οδηγεί τον ήλιο μπροστά στο φεγγάρι ή το φεγγάρι μπροστά στον ήλιο. Τη δεδομένη στιγμη οι δυο λάμψεις αλληλοκαλύπτονται με αποτέλεσμα να επικρατεί απόλυτο σκοτάδι. Το σκοτάδι αυτό ευτυχώς διαρκεί πολύ λιγο. Είναι η στιγμη που ο ουρανός σου μαυρίζει, η στιγμη που για εσένα δεν υπαρχει τίποτα, η στιγμη που δε μπορείς να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου. Η στιγμη που δεν υπαρχει ούτε το αύριο αλλά ούτε και τα όνειρα. Αυτή η στιγμη της απόλυτης μοναχικότητας ευτυχώς διαρκεί πολύ λιγο. Θα το άντεχες;

 

Της Εύας-Μαρίας Αλμπάνη 

Μοιραστειτε το:

    Αφήστε μια σκέψη σας