Αυτό που έλειπε

Τον Στέφανο είχα να τον δω σχεδόν ένα χρόνο όμως με το που μου χτύπησε την πόρτα χαιρετιστήκαμε με την εγκαρδιότητα των φίλων που συναντώνται κάθε μέρα. Μου χάρισε ένα πλατύ χαμόγελο και κάθισε στην πολυθρόνα που τόσο του άρεσε.




Οι ράγες των τραίνων

Παιδί πίστευα πως οι ράγες των τραίνων δεν σταματούν πουθενά. Πως διασχίζουν όλο τον κόσμο απ’ άκρη σ’ άκρη. Κι ονειρευόμουν να μπω κάποτε σ’ ένα τραίνο δίχως τερματικό σταθμό, που θα με ταξίδευε μέσα από εκατοντάδες χώρες κι εγώ κολλημένη στο παράθυρο να ρουφώ κάθε εικόνα που θα ‘τρεχε απ’ το τζάμι.




Λευκός λύκος

Η νύχτα έπεφτε ασέληνη πάνω απ’ το μικρό χωριό του Αμαζονίου μα εκείνος δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Χρόνια μελετούσε αυτήν την αποστολή που συνεχώς ανέβαλλε για άλλες ευκολότερες, ώσπου έφτασε ο καιρός που δεν μπορούσε πια να κάνει πίσω. Πλέον τον είχε κατακλύσει ολόκληρο η σκέψη του σπάνιου αυτού πλάσματος στο βαθμό που παράτησε τα πάντα ταξιδεύοντας ως την άκρη του κόσμου για να το αιχμαλωτίσει. Γνώριζε από χρόνια πως ήταν μοναδικό, το τελευταίο από …




Ελευθερία

Δεν μπορούσε να βρει τον εαυτό της παρά μονάχα στη θάλασσα. Στα κύματα που απομακρύνονταν έβλεπε τα χρόνια της να γλιστρούν αθόρυβα, παρασυρμένα από κάθε λογής ανέμους. Τα κοίταζε να χάνονται στον ορίζοντα δίχως θλίψη για τη φυγή τους. Μονάχα τα άφηνε να φεύγουν ολοένα σαν να τα καλούσε μια μακρινή φωνή από πέρα. Συλλογιζόταν συχνά και τα κύματα των άλλων που όμοια κινούνταν το ένα μετά το άλλο, προς την άβυσσο του ωκεανού και φανταζόταν πως …