Αγαπημένη μου μητέρα…

Νυχτώνει. Κάθομαι σε μια χιλιοσκισμένη θέση στο λεωφορείο και ο διπλανός μου μυρίζει ασφυκτικά τσιγάρο. Το μυαλό μου ταξιδεύει τη στιγμη που η ματιά μου πέφτει στη στέγη του Στρατηγείου. Ένα σμήνος πουλιών ετοιμάζονται να αρχίσουν το ταξίδι του γυρισμού. Έτοιμοι για μια νέα αρχή προς τα νότια ή τα βόρεια. Έτοιμοι για νέα όνειρα και περιπέτειες. Όσο το λεωφορείο έχει σταματήσει στη στάση δυο πουλιά από το σμήνος φεύγουν ενώ τα υπόλοιπα παραμένουν στη …




De lacrimae natura…*

Το πολίτευμα μου είναι δημοκρατικό. Έχω για νόμους δεσμούς – οι σοφοί τους ονομάζουν χημικούς – που αρμολογούν ανθρώπινα κοινωνίες ατόμων και μορίων. Αποστρέφομαι την απολυταρχία της ύλης δίχως να ασπάζομαι τον ασύδοτο αιθέρα. Ανήκω στην άυλη συντεχνία των μάντεων των κακών. Ταξιδεύω ινκόγκνιτο. Κάποτε θολώνοντας το οργισμένο βλέμμα του Πηλείδη, άλλοτε περισφίγγοντας τις φιλόδοξες γραφές της Κομνηνής και άλλοτε πυργώνοντας τείχη περασμένων μεγαλείων. Το ριζικό μου είναι εκείνο της Κασσάνδρας. Λέω πάντα την αλήθεια …




Πρόσωπα

Αναρωτηθήκατε ποτέ για όλα αυτά που γίνονται στον κόσμο; Για όλα εκείνα που παλεύουμε και κατά βάση δε γνωριζω αν τελικά τα εκτιμήσαμε ποτέ. Στέκομαι και βλεπω μπροστά μου ένα δρόμο και περιμένω εκεί. Παρατηρώ το φανάρι καθως κοκκινίζει βάζοντας φρένο στην πορεία μου και σκέφτομαι όλα εκείνα που βάζουν φρένο στη ζωη μου. Και πάνω από όλα, στην κορυφή της πυραμίδας είσαι εσύ. Με τα δυο σου όμορφα ματιά, μου γνέφεις και μου χαμογελάς. …




Ο χορός των ονείρων

Η ζωή μοιάζει με χορευτική παράσταση. Ο καθένας είναι ο κορυφαίος χορευτής της δικής του μοναδικής παράστασης. Γνωστοί και άγνωστοι, νέοι και γέροι, γυναίκες και άντρες αδημονούν να δουν τη χορογραφία κάθε κορυφαίου χορευτή. Άρχισε να σουρουπώνει. Τα φώτα θα χαμηλώσουν και θα πέσουν όλα επάνω σε ‘σένα, στις κινήσεις των χεριών σου, στα ανοίγματα των ποδιών σου, στην ξεχωριστή έκφραση του προσώπου σου. Η μουσική εναλλάσσεται. Ο ήχος της ακούγεται άλλοτε χαρούμενος με γοργό …




Τα τρία τσιγάρα

Κάθομαι σε μία ροδακινί υφασμάτινη πολυθρόνα. Κοίταω έξω μελαγχολικά και βουρκώνω. Το απόγευμα πάντα με έκανε να νιώθω θλιμμένη. Είναι η ώρα που η ημέρα πάει για ύπνο και το σκοτάδι μόλις σηκώνεται και φέρνει τα δικά του πλάσματα πίσω. Έχω μπροστά μου ένα πακέτο τσιγάρα. Είναι ήδη ανοιγμένο και έχουν μείνει μόνο τρία. Πάντα έλεγα πως θα το κόψω, αλλά ήρθε η ώρα να παραδέχθω για πρώτη φορά στη ζωή μου, πως το γουστάρω …




anamniseis_kalokairiou_shortstory

Αναμνήσεις Καλοκαιριού

Επιτέλους καλοκαίρι. Επιτέλους Ελλάδα. Ήλιος και θάλασσα, μυρωδιές και γεύσεις. Και εκείνο το κορίτσι. Εκείνο το κορίτσι από το περασμένο καλοκαίρι, που ούτε στον εαυτό του είχε παραδεχθεί ότι περίμενε πως και πώς να το ξαναδεί. Τα κρύα βράδια, που νύχτωνε νωρίς στη Γερμανία, ονειρευόταν με τα μάτια ανοιχτά τα πρωινά στην ακροθαλασσιά που έχτιζαν μαζί κάστρα στην άμμο και απόμεναν μέχρι το ηλιοβασίλεμα να χαζεύουν κύμα το κύμα να τα παίρνει μακριά. Δεν μιλούσαν καν την ίδια γλώσσα. Περίεργο όμως …




νυχτερινή επίσκεψη | μικρή ιστορία

Νυχτερινή επίσκεψη

Το κουδούνι της εξωτερικής εισόδου άφησε ένα χαμηλόφωνο συνθηματικό «μπιπ» στη νεόχτιστη οικοδομή. Το ριγέ πουκάμισο έμοιαζε κολλημένο στο κορμί του καθώς ανέβαινε το τελευταίο σκαλοπάτι του πρώτου ορόφου. Σαν χθες αναγνώρισε το βλέμμα της στην αντανάκλαση του τζαμιού στο καφενεδάκι της πλατείας. Χρόνια ονειρευόταν τη φιγούρα της να απομακρύνεται πίσω από το γιαπί της χαμένης δεκαετίας. Αμήχανοι, μέσα σ’ ένα στροβιλισμό από κίτρινα, κόκκινα, καφέ φύλλα του Φθινοπώρου, αντάλλαξαν χειραψία. Με τη συνδρομή ενόχου …




ουρανος shortstory.gr

Ουρανός

Έβαλα το κεφάλι μου στο στέρνο του. Φοβόμουν λίγο την αριστερή μεριά. Δεν ήμουν σίγουρη αν έπρεπε να πλησιάσω τόσο κοντά στη καρδιά του. Κι αν παίζει άλλο ρυθμό; Μήπως αν πλησιάσω σταματήσει; Ακούμπησα με ασφάλεια δεξιά. Έκλεισα τα μάτια, Θεέ μου ησυχία, σιγουριά. Τρία λεπτά, πέντε ίσως.




mikres_istories_shortstorygr

Η Αθήνα της…

Μα ναι! Είναι ανάλογα με τον καιρό και τις φάσεις που περνάμε όλοι. Ο καθένας έχει τον δικό του μοναδικό τρόπο να αντιμετωπίζει τα προβλήματά του. Εγώ είχα προσπαθήσει διάφορους τρόπους που όμως κανένας δεν μου ταίριαζε απόλυτα.




Ένα αστέρι που το έλεγαν αλήθεια

Ένα αστέρι που το έλεγαν αλήθεια

Οι περισσότερες ώρες στο σχολείο ήταν βαρετές, όπως γίνεται σε oλα τα σχολεία του κόσμου. Αν ήσουν τυχερός -γιατί για τύχη πρόκειται πλέον- κάποιος καθηγητής μπορεί να σε ξεσήκωνε και να σ’ έβγαζε από τη μαθητική καθημερινότητα.




Τολέδο χωρίς καταιγίδα

Ζώντας σε ρυθμούς που η ζωή επιβάλλει στον καθένα, το μόνο που μπορεί κανείς να κάνει είναι να τους ακολουθήσει και στην τελική ευθεία να προσπεράσει. Σε έναν επαναλαμβανόμενο μαραθώνιο η αντοχή δίνει τη νίκη.




Ουράνιο τόξο

Μην μου λες πως δεν υπάρχει ουράνιο τόξο, αφού το βλέπω με τα μάτια μου.

—Ό,τι βλέπεις με τα μάτια σου, δεν πάει να πει πως είναι κι αληθινό. Μπορείς να αγγίξεις το ουράνιο τόξο;




O απολογισμός

Ο χειμώνας εκείνο το βράδυ έδειξε για τα καλά το άσχημο πρόσωπο του. Ο αέρας φυσούσε από νωρίς το πρωί, μα από το απόγευμα και ύστερα λυσσομανούσε ασταμάτητα. Τα γυμνά κλαδιά των δέντρων παραδίνονταν αμαχητί και λύγιζαν ηττημένα πλέον κάτω από την αχόρταγη μανία του.




Τα γραπτά φεύγουν

Το μετρό της Θεσσαλονίκης γιόρταζε τον ένα χρόνο λειτουργίας του κι έτσι δεν χρειαζόταν να χτυπήσει εισιτήριο. Αγνόησε επιδεικτικά τα σχετικά μηχανήματα και κατευθύνθηκε στο τελευταίο βαγόνι.




Μισοτελειωμένες δουλειές

Το δικηγορικό γραφείο στο οποίο εργάζεται τον τελευταίο χρόνο η Μαρίνα, βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, κάτω από την σκιά της Ακρόπολης στην οδό Αρδηττού. Πρόκειται για ένα αρκετά παλιό αλλά πλήρες ανακαινισμένο διώροφο κτίριο το οποίο έχει μετατραπεί σε γραφεία διαφόρων ειδικοτήτων.




Προσδοκίες

Τετάρτη γεννήθηκα. Θρεφτάρι, κοντά πέντε κιλά. Στενή η μάνα μου, ζορίστηκε. Στο τέλος την “ανοίξανε”. Δυο μπουκάλες αίμα χρειάστηκε. Έτρεξε ο θειος μου να τις βρει.




Άσε με να σ’ αγαπήσω

Δεν ζητούσε πολλά πράγματα. Ήθελε μόνο να ερωτευτεί μια τελευταία φορά πριν ο χρόνος τον φθείρει ανεπιστρεπτί. Στα εξήντα του χρόνια είχε πλέον απομυθοποιήσει τα πάντα. Τίποτα δεν είχε πια αξία για κείνον πέρα απ’ την υγεία των παιδιών του και τη δική του.




Ποιος ήταν ο φονιάς του αδερφού μου;

Το άκουσα για πρώτη φορά καλοκαίρι του ’65, εγώ εφτά χρονών. Το γιούσουρι, το στοιχειωμένο δέντρο στο βυθό, στην είσοδο του Παγασητικού, κοντά στο Τρίκερι. Κανείς δε μπορούσε να το περιγράψει ακριβώς. Όσοι κατάφεραν να το πλησιάσουν και να το δουν δεν τους ξαναείδαν.




Το χέρι

Ξαφνικά συνάντησε μπροστά του απλωμένο ένα χέρι με την παλάμη στραμμένη προς τον ουρανό. Είχε δει πολλά χέρια στη ζωή του απλωμένα. Όσο θυμόταν τον εαυτό του κολυμπούσε σε μία θάλασσα χιλιάδων χεριών. Κάποια του έφραζαν το δρόμο, άλλα τεντώνονταν με ανοιχτά τα δάχτυλα για να ζητήσουν βοήθεια ή απλώς σμίξιμο με άλλο δέρμα.




Kuro Siwo

Κατευθύνθηκε προς το φάρο. Χωρίς ποτέ να έχει καταλάβει τον λόγο, αυτός ο φάρος είχε γίνει το καταφύγιό της. Αυτός ο φάρος στημένος εκεί σε μια προεξοχή της στενής λωρίδας γής που ένωνε το νησάκι με την ενδοχώρα.