Το μπραβιλίκι, η εκπόρνευση και ο ντελιβεράς

Ο Τάκης, η Ελένη και ο Σταύρος δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Και πως να γνωρίζονται αφού δεν υπάρχουν στα μέρη μου, παρά μόνο στην φαντασία μου. Αλλά πάλι δεν είμαι διόλου σίγουρος. Η Πόλη αυτή με τις φιγούρες της κλωθογυρνά στο μυαλό. Πρόσωπα, καταστάσεις, λόγια, ήχοι και χρώματα δημιουργούν τις οντότητες που στριμώχνονται μπροστά μου και αποζητούν ύπαρξη. Εξού και τα ονόματα. Καθημερινά ονόματα. Η Πόλη είναι σκληρή και ζυμώνει ακόμα πιο σκληρούς ανθρώπους. Και …

Απόλλωνας και Σαπφώ

Ο Απόλλωνας και η Σαπφώ κάθονταν αναπαυτικά στον καναπέ τους πίνοντας τον απογευματινό τους καφέ. Της είχε τηλεφωνήσει ο Απόλλωνας πριν από λίγο επιστρέφοντας από το γυμναστήριο. Πριν μπει στην πολυκατοικία φρόντισε να περάσει από το διπλανό μίνι μάρκετ για να πάρει κάποια προϊόντα υγιεινής διατροφής, καθώς και το εβδομαδιαίο του περιοδικό για θέματα μόδας που μόλις κυκλοφόρησε. «Πάντα περιποιημένος και χαμογελαστός» του είπε με χαμόγελο η Βασιλική, η ιδιοκτήτρια του μίνι μάρκετ κλίνοντάς του …

Το όνειρο μιας λέξης

Όνειρο… Μια λέξη που για πολλούς προκαλεί ωραία συναισθήματα. Πολλές είναι οι φορές που ακούς από κάποιο να σου λέει «να κυνηγάς τα όνειρα σου». Τι γίνεται όμως όταν το όνειρο γίνεται ελπίδα και η ελπίδα καημός; Η κυρά Θεοδώρα από μικρή ονειρευόταν να κάνει την δική της οικογένεια με πολλά παιδιά. Στα 28 της χρόνια παντρεύτηκε τον κύριο Κοσμά. Φαίνονταν όλα τόσο ωραία στο γάμο τους. Όλοι τους ζήλευαν για το πόσο αγαπημένοι είναι. …

H Δαιμονισμένη

Έκανε διαδρομές ορμητικές μέχρι να βρει την έξοδο. Ξεπήδησε ορμητικά βγαίνοντας από το σκοτεινό  λαγούμι της στο φως- νομίζει. Αναπάντεχα ξεπήδησε θα ΄λεγες, αν ήξερες βέβαια. Και άρχισε το χορό στο δωμάτιο. Τρελό χορό. Ζωή γεμάτο. Με ένταση , με βουτιές και κορυφώσεις, οριζόντιες και κάθετες κοφτές  κινήσεις. Μια λαχτάρα εδώ, μια οργή εκεί. Ναι, νομίζει ότι βρήκε το φως εκεί. Θα γίνει πρωταγωνίστρια του φαλακρού αφηγητή. Του αφηγητή με τα στρογγυλά  γυαλιά που, από συρμάτινα κοκάλινα …

Στο εργοτάξιο

Χιόνιζε όλη τη βδομάδα. Όμως σήμερα είχε ήλιο. Ήλιο με κυνόδοντες. Μόλις είχα παρκάρει και ετοιμαζόμουν να βγάλω απ’ το πορτ μπαγκάζ τον τρίποδα και το γεωδαιτικό όργανο όταν είδα μια δεύτερη σκιά δίπλα απ’ τα πόδια μου. «Καλημέρα Π. Καλή χρονιά! Δεν ήξερα ότι δουλεύεις στο εργοτάξιο μας. Χθες το πληροφορήθηκα. Ήρθες για τα “πέδιλα”; Με τέτοιο καιρό; Παντού έχει χιόνι! Κάτω δεν είναι κανένας. Θέλω να σου πω κάτι. Πρόκειται για μια συνεργασία. …

Το γηπεδάκι

Ήμασταν μια παρέα σχεδόν συνομίληκων αγοριών με διαφορές που θα μπορούσες να τις πεις και ταξικές ,κατοικούσαμε όμως όλοι σε μια εύπορη περιοχή όσο κι αν άλλος έμενε σε ένα μικρό σπιτάκι κι άλλος σε σπιταρόνα με πισίνα. Στο παιχνίδι όλα αυτά ήταν ανύπαρκτα,όλοι ήμασταν ένα όσο κι αν ξέραμε πως την άνεση την είχε κυρίως ο Λευτέρης που είχε το σπίτι με την πισίνα που τα καλοκαίρια ξεσαλώναμε. Μπάλα παίζαμε σχεδόν όλα τα χειμωνιάτικα …

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη

Είχα φτάσει στο λιμάνι του Πειραιά. Ήθελα το καλοκαίρι αυτό να γνωρίσω μέσα από τα νησιά μας  τον πολιτισμό μας. Το πλοίο ξεκίνησε! Πρώτος σταθμός ο Αργοσαρωνικός  και συγκεκριμένα οι Σπέτσες!  Θαύμασα τα αρχοντικά του 1821  και το σπίτι της Μπουμπουλίνας και ένιωσα την ιστορία τους να με αγκαλιάζει. Το επόμενο πρωί  τράβηξα για Κρήτη. Γεύτηκα την εξαίρετη  κουζίνα και την  φιλοξενία της. « Στην Κρήτη ο Δίας μεταμφιεσμένος σε ταύρο  έφερε την Ευρώπη για …




Ο τρελος ποιητης

Στο χωριό τον κορόιδευαν και τον χλεύαζαν «δεν είναι ίδιος με εμάς γιατί δεν τον αφήνουν στο τρελοκομείο». Πράγματι ήταν διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Ήταν απόμακρος, τα λόγια του δυσνόητα και μπερδεμένα. Δεν είχε φίλους. Τη μέρα την περνούσε περιφερόμενος στα σοκάκια τραγουδώντας είτε στο ποτάμι γράφοντας. Από όπου περνούσε είτε τον έβριζαν είτε του έκλειναν την πόρτα. Κάποιοι του κόλλησαν το προσωνύμιο «ο τρελός ποιητής». Τον ίδιο δεν τον ένοιαζε! Το μόνο που τον …

Μοναδικότητα

Πάνω απ΄την πόλη το φεγγάρι αχνοστόλιζε την γκρίζα διακόσμηση των πολυκατοικιών και των δρόμων. H μυρωδιά του χώματος και η σταχτιά όψη των σύννεφων πρόδιδε βροχή μα δεν στέρησε σε καμία περίπτωση την καθημερινή συνήθεια του Γ. να βολτάρει σε κάποιο μπάρ. Η μοναξιά του ήταν ικανή ώστε να τον ωθήσει στην ανεύρεση κάποιας φιλίας, ή έστω προσωρινής γυναικείας συντροφιάς ώστε να νιώσει καλύτερα. Μάταια όμως. Σε κάθε του βήμα, η ανθρώπινη παρουσία ήταν η …




Επανάσταση

Σήμερα το είχε αποφασίσει. Θα ξεκινούσε επιτέλους τη δική του επανάσταση. Ντύθηκε βιαστικά! Το βλέμμα του έδειχνε να χάνεται καθώς ταξίδευε πίσω στο χρόνο και τους αγώνες που έκαναν όλοι ενωμένοι. Ήθελε να γίνει πραγματικότητα το «όνειρο» του δίκαιου κόσμου. «Φτάνει ως εδώ» βροντοφώναξε. Σκέφτηκε όλη του την πορεία από μικρό παιδί έως σήμερα στα 75 του χρόνια. Είχε βιώσει όλα τα συναισθήματα. Είχε έρθει η ώρα για να απελευθερωθεί. Το είχε πάρει απόφαση. Σηκώθηκε, …




Ηλίας ο ήλιος

Κατευθύνθηκε προς το εικονοστάσι, κοίταξε την εικόνα του προφήτη Ηλία  και με τρεμάμενη φωνή του φώναξε «σε παρακαλώ πάρε με και έμενα μαζί σου!» Έπειτα γονάτισε μην μπορώντας να αντέξει  τις στιγμές που περνούσε, ανασήκωσε τα χέρια του ψηλά και με τρεμάμενη φωνή ψέλλισε «Θεέ μου  βοήθησε με!» Με δυσκολία μπόρεσε να σηκωθεί! Ένοιωθε ότι τα πόδια του θα τον πρόδιδαν, όπως τον πρόδωσε και τον πόνεσε η ίδια η ζωή του! Πρόσφατα του ανακοίνωσαν …




Ευτυχία

Αγαπούσε όσο τίποτε άλλο τα παιδιά. Αυτός ήταν άλλωστε ο κυριότερος λόγος που σπούδασε δασκάλα. Ήθελε να είναι συνεχώς διπλά τους. Δυστυχώς η ανεργία την αναγκάστηκε να ψάξει για άλλη δουλειά μακριά από το όνειρό της σε ένα κατάστημα ενός πολυκαταστήματος ως πωλήτρια παιχνιδιών και τροφών. «Τουλάχιστο θα είμαι κοντά στα παιδιά» σκέφτηκε! Μια μέρα μπήκε στο κατάστημα μια οικογένεια μαζί με ένα παιδί. Το παιδί φαινόταν να έχει διάφορες κινητικές δυσκολίες καθώς και μειωμένες …




Πρώτη Φορά

Είμαι, λέει, στη κοιλιά ενός αεροπλάνου.Η πόρτα ανοίγει, εγώ αφήνομαι στο κενό. Φτιάχτηκα γι αυτό. Για να πέσω επάνω στα κεφάλια δικαίων και αδίκων, μαχόμενων και αμάχων. Και όσο κι αν η μοίρα μου ήταν αυτή, όσο κι αν η κατασκευή μου από τα πρώτα στάδια της μακέτας ακόμα είχε στόχο αυτό το πρώτο, συνάμα και τελευταίο μου ταξίδι που μόλις ξεκίνησε, δε παύω να σκέφτομαι τη στιγμή της πρόσκρουσης. Ο βόμβος του αεροπλάνου χάνεται …




Τα γάντια

Οι μαύρες μπότες του τσαλαβουτούν στα λασπόνερα, αρχίζει να επιταχύνει και ξαφνικά το ένα πόδι του βυθίζεται στη λάσπη. Βάζει όλη του τη δύναμη για να το βγάλει αλλά δεν τα καταφέρνει. Με μια κραυγή που γέμισε αντίλαλους το δάσος, σκίζει το πάνω μέρος της μπότας και τραβάει το πόδι του. Πετάει και την άλλη μπότα σε έναν βάλτο και συνεχίζει. Περνάει μισή ώρα, περνάνε τρία τέταρτα, περνάνε δυο ώρες. Συνεχίζει να περπατάει ξυπόλητος. Σταματάει. …




Ελένη

Κοιτούσε σαν χαζή έξω από το παράθυρο το δρόμο από όπου περνούσαν τα αυτοκίνητα και πλήθος κόσμου. Στο ένα της χέρι κρατούσε το κινητό της τηλέφωνο το οποίο μονίμως ήταν γαντζωμένο στα δάκτυλα της, ενώ με το άλλο χέρι κρατούσε ένα ποτήρι νερό το οποίο στην συνέχεια ήπιε αργά-αργά αφού προηγουμένως είχε φροντίσει να τοποθετήσει στο στόμα της τη φαρμακευτική της αγωγή.  Η Ελένη ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος ενέργεια, όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον …




Ο ήλιος και η σελήνη μου

Κάποτε μια φίλη μου ζήτησε όλο παράπονο να γράψω για τη φιλία, και έτσι προσπάθησα να οδηπορήσω στη μνήμη. Όμως ο δρόμος της μνήμης στο μυαλό έχει τόσα δύσβατα σταυροδρόμια. Ιδιαίτερα αν αυτά κρατούν στο χρόνο. Περνούν χιονοθύελλες, λιακάδες, καταιγίδες, αγέρες… Κανένας δε μπορεί να επιζήσει σε αυτό το σύμπαν χωρίς τον ήλιο και τη σελήνη. Ο ήλιος σε φωτίζει τις κρύες μέρες του χειμώνα, σε χαροποιεί το καλοκαίρι στην ακροθαλασσιά και σε φωτίζει από …




Kαι οι άγγελοι φτώχυναν

Εκείνος ήταν 28 χρονών νέος, ωραίος με όνειρα για ζωή! Εκείνη ήταν λίγο μικρότερη στα 25 ευαίσθητη, καλότροπη με ένα πλατύ χαμόγελο να πλανιέται συνεχώς στο πρόσωπο της. Αγαπήθηκαν κεραυνοβόλα, κυριολεκτικά από την πρώτη ματιά που αντάλλαξαν. Τυχαία γνωρίστηκαν και τελείως συμπτωματικά. Ο Άγγελος έφευγε βιαστικά για να προλάβει ένα προγραμματισμένο ραντεβού και η Αγγέλα και αυτή βιαστική για να προλάβει την τράπεζα ανοικτή. Εκεί στη διασταύρωση του δρόμου συναντήθηκαν για πρώτη φορά οι ματιές …




Τι με νοιάζει εμένα

Ο Τόμμυ ήταν οπαδός της θεωρίας «και τι με νοιάζει εμένα».Ό,τι και να γινόταν, ό,τι και να του έλεγες αυτός απαντούσε «τι με νοιάζει εμένα».Δούλευε μπάρμαν σε ένα καλό μπαρ. Ήταν πολύ ευγενικός με τους πελάτες, ιδιαίτερα με τις γυναίκες. Όπως καλή ώρα σήμερα. Καθόταν απέναντι του στον πάγκο μια όμορφη κυρία, γύρω στα σαράντα, καλοντυμένη και περιποιημένη. Ο Τόμμυ επιστράτευσε όλα τα προσόντα του για να τη διασκεδάσει και να την κάνει να αισθανθεί …




Η μετακόμιση των χρωμάτων

Από το κλειστό γυάλινο παράθυρο μπορούσες εύκολα να διακρίνεις τα έντονα χρώματα του ουράνιο τόξου που πρόβαλε επιβλητικά. Ήταν μόλις πριν από λίγο που σταμάτησε η ξαφνική μπόρα και ο ήλιος έκανε την εμφάνιση του.  «Πέρασε η φουρτούνα» μονολόγησε απευθυνόμενη στο μικρό κίτρινο καναρίνι της που βρισκόταν απέναντι της. Τη μοναδική συντροφιά που της είχε απομείνει. Έτσι ένιωθε η ίδια γιατί όπως καλά είχε πει η φουρτούνα είχε όντος περάσει αλλά από την ψυχή της …




Η βροχή που πέφτει

Το ξεθωριασμένο κόκκινο παραθυρόφυλλο έμοιαζε θλιμμένο. Ανοιγόκλεινε αργά, ακολουθώντας τον ρυθμό του ανέμου και πάνω στο τζάμι έτρεχαν εκατοντάδες σταγόνες. Μύριζε βροχή. Απέναντι, διέκρινες το σκούρο πέλαγος με τα άγρια κύματά του. Μια γυναικεία φιγούρα με γκρίζα, ίσια μαλλιά μέχρι τους ώμους στεκόταν μπροστά στο ξύλινο παράθυρο, απολαμβάνοντας το άρωμα της βροχής. Το πρόσωπό της ήταν αμυδρά χαμογελαστό, ταλαιπωρημένο, κρύβοντας μια απέραντη και σκοτεινή μελαγχολία. Το λεπτοκαμωμένο γεμάτο πανάδες χέρι της κρατούσε μια άσπρη κούπα …