Ελένη

Κοιτούσε σαν χαζή έξω από το παράθυρο το δρόμο από όπου περνούσαν τα αυτοκίνητα και πλήθος κόσμου. Στο ένα της χέρι κρατούσε το κινητό της τηλέφωνο το οποίο μονίμως ήταν γαντζωμένο στα δάκτυλα της, ενώ με το άλλο χέρι κρατούσε ένα ποτήρι νερό το οποίο στην συνέχεια ήπιε αργά-αργά αφού προηγουμένως είχε φροντίσει να τοποθετήσει στο στόμα της τη φαρμακευτική της αγωγή.  Η Ελένη ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος ενέργεια, όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον …




Ο ήλιος και η σελήνη μου

Κάποτε μια φίλη μου ζήτησε όλο παράπονο να γράψω για τη φιλία, και έτσι προσπάθησα να οδηπορήσω στη μνήμη. Όμως ο δρόμος της μνήμης στο μυαλό έχει τόσα δύσβατα σταυροδρόμια. Ιδιαίτερα αν αυτά κρατούν στο χρόνο. Περνούν χιονοθύελλες, λιακάδες, καταιγίδες, αγέρες… Κανένας δε μπορεί να επιζήσει σε αυτό το σύμπαν χωρίς τον ήλιο και τη σελήνη. Ο ήλιος σε φωτίζει τις κρύες μέρες του χειμώνα, σε χαροποιεί το καλοκαίρι στην ακροθαλασσιά και σε φωτίζει από …




Kαι οι άγγελοι φτώχυναν

Εκείνος ήταν 28 χρονών νέος, ωραίος με όνειρα για ζωή! Εκείνη ήταν λίγο μικρότερη στα 25 ευαίσθητη, καλότροπη με ένα πλατύ χαμόγελο να πλανιέται συνεχώς στο πρόσωπο της. Αγαπήθηκαν κεραυνοβόλα, κυριολεκτικά από την πρώτη ματιά που αντάλλαξαν. Τυχαία γνωρίστηκαν και τελείως συμπτωματικά. Ο Άγγελος έφευγε βιαστικά για να προλάβει ένα προγραμματισμένο ραντεβού και η Αγγέλα και αυτή βιαστική για να προλάβει την τράπεζα ανοικτή. Εκεί στη διασταύρωση του δρόμου συναντήθηκαν για πρώτη φορά οι ματιές …




Τι με νοιάζει εμένα

Ο Τόμμυ ήταν οπαδός της θεωρίας «και τι με νοιάζει εμένα».Ό,τι και να γινόταν, ό,τι και να του έλεγες αυτός απαντούσε «τι με νοιάζει εμένα».Δούλευε μπάρμαν σε ένα καλό μπαρ. Ήταν πολύ ευγενικός με τους πελάτες, ιδιαίτερα με τις γυναίκες. Όπως καλή ώρα σήμερα. Καθόταν απέναντι του στον πάγκο μια όμορφη κυρία, γύρω στα σαράντα, καλοντυμένη και περιποιημένη. Ο Τόμμυ επιστράτευσε όλα τα προσόντα του για να τη διασκεδάσει και να την κάνει να αισθανθεί …




Χριστούγεννα

Όλα γιόρταζαν γύρω του μα κείνος δεν ένιωθε πως ήταν ημέρες γιορτινές. Μουσικές αντηχούσαν από τα μεγάφωνα, μπάντες έπαιζαν τα κάλαντα, του δέντρου το αστέρι άστραφτε από ψηλά μα εκείνος τίποτε δεν μπορούσε να νιώσει. Σα να είχαν πέσει σε λήθαργο οι αισθήσεις του κι όλα τριγύρω του έμοιαζαν να τον αγκαλιάζουν μα να μην τον διαπερνούν. Μα σκέφτηκε θα χρειαζόταν λιγο ακόμα. Πέρασε έξω απ τα μαγαζιά κι είδε τις βιτρίνες στολισμένες. Παιδιά έβγαιναν …




Η μετακόμιση των χρωμάτων

Από το κλειστό γυάλινο παράθυρο μπορούσες εύκολα να διακρίνεις τα έντονα χρώματα του ουράνιο τόξου που πρόβαλε επιβλητικά. Ήταν μόλις πριν από λίγο που σταμάτησε η ξαφνική μπόρα και ο ήλιος έκανε την εμφάνιση του.  «Πέρασε η φουρτούνα» μονολόγησε απευθυνόμενη στο μικρό κίτρινο καναρίνι της που βρισκόταν απέναντι της. Τη μοναδική συντροφιά που της είχε απομείνει. Έτσι ένιωθε η ίδια γιατί όπως καλά είχε πει η φουρτούνα είχε όντος περάσει αλλά από την ψυχή της …




Η βροχή που πέφτει

Το ξεθωριασμένο κόκκινο παραθυρόφυλλο έμοιαζε θλιμμένο. Ανοιγόκλεινε αργά, ακολουθώντας τον ρυθμό του ανέμου και πάνω στο τζάμι έτρεχαν εκατοντάδες σταγόνες. Μύριζε βροχή. Απέναντι, διέκρινες το σκούρο πέλαγος με τα άγρια κύματά του. Μια γυναικεία φιγούρα με γκρίζα, ίσια μαλλιά μέχρι τους ώμους στεκόταν μπροστά στο ξύλινο παράθυρο, απολαμβάνοντας το άρωμα της βροχής. Το πρόσωπό της ήταν αμυδρά χαμογελαστό, ταλαιπωρημένο, κρύβοντας μια απέραντη και σκοτεινή μελαγχολία. Το λεπτοκαμωμένο γεμάτο πανάδες χέρι της κρατούσε μια άσπρη κούπα …




Αγαπημένη μου μητέρα…

Νυχτώνει. Κάθομαι σε μια χιλιοσκισμένη θέση στο λεωφορείο και ο διπλανός μου μυρίζει ασφυκτικά τσιγάρο. Το μυαλό μου ταξιδεύει τη στιγμη που η ματιά μου πέφτει στη στέγη του Στρατηγείου. Ένα σμήνος πουλιών ετοιμάζονται να αρχίσουν το ταξίδι του γυρισμού. Έτοιμοι για μια νέα αρχή προς τα νότια ή τα βόρεια. Έτοιμοι για νέα όνειρα και περιπέτειες. Όσο το λεωφορείο έχει σταματήσει στη στάση δυο πουλιά από το σμήνος φεύγουν ενώ τα υπόλοιπα παραμένουν στη …




De lacrimae natura…*

Το πολίτευμα μου είναι δημοκρατικό. Έχω για νόμους δεσμούς – οι σοφοί τους ονομάζουν χημικούς – που αρμολογούν ανθρώπινα κοινωνίες ατόμων και μορίων. Αποστρέφομαι την απολυταρχία της ύλης δίχως να ασπάζομαι τον ασύδοτο αιθέρα. Ανήκω στην άυλη συντεχνία των μάντεων των κακών. Ταξιδεύω ινκόγκνιτο. Κάποτε θολώνοντας το οργισμένο βλέμμα του Πηλείδη, άλλοτε περισφίγγοντας τις φιλόδοξες γραφές της Κομνηνής και άλλοτε πυργώνοντας τείχη περασμένων μεγαλείων. Το ριζικό μου είναι εκείνο της Κασσάνδρας. Λέω πάντα την αλήθεια …




To-tixero-karavi

Το τυχερό καράβι

Σε κάποιο λιμάνι της Ανατολής βρισκόταν ένα καράβι που ήταν φτιαγμένο για να μην ταξιδέψει ποτέ. Είχε βέβαια φτιαχτεί με τις ίδιες προδιαγραφές όπως και τα υπόλοιπα καράβια, μα μονάχα χάρη αληθοφάνειας καθώς δημιουργήθηκε αποκλειστικά για να στολίζει την κεντρική πλατεία του λιμανιού τη γεμάτη εστιατόρια και καταστήματα, αν και λίγα μέτρα αντικριστά απ’ το καρνάγιο. Έβλεπε τα άλλα καράβια να ρίχνονται στη θάλασσα και τους φώναζε «Είστε τόσο άτυχα! Έχω ακουστά από ιστορίες των …




Πρόσωπα

Αναρωτηθήκατε ποτέ για όλα αυτά που γίνονται στον κόσμο; Για όλα εκείνα που παλεύουμε και κατά βάση δε γνωριζω αν τελικά τα εκτιμήσαμε ποτέ. Στέκομαι και βλεπω μπροστά μου ένα δρόμο και περιμένω εκεί. Παρατηρώ το φανάρι καθως κοκκινίζει βάζοντας φρένο στην πορεία μου και σκέφτομαι όλα εκείνα που βάζουν φρένο στη ζωη μου. Και πάνω από όλα, στην κορυφή της πυραμίδας είσαι εσύ. Με τα δυο σου όμορφα ματιά, μου γνέφεις και μου χαμογελάς. …




Ο χορός των ονείρων

Η ζωή μοιάζει με χορευτική παράσταση. Ο καθένας είναι ο κορυφαίος χορευτής της δικής του μοναδικής παράστασης. Γνωστοί και άγνωστοι, νέοι και γέροι, γυναίκες και άντρες αδημονούν να δουν τη χορογραφία κάθε κορυφαίου χορευτή. Άρχισε να σουρουπώνει. Τα φώτα θα χαμηλώσουν και θα πέσουν όλα επάνω σε ‘σένα, στις κινήσεις των χεριών σου, στα ανοίγματα των ποδιών σου, στην ξεχωριστή έκφραση του προσώπου σου. Η μουσική εναλλάσσεται. Ο ήχος της ακούγεται άλλοτε χαρούμενος με γοργό …




Τα τρία τσιγάρα

Κάθομαι σε μία ροδακινί υφασμάτινη πολυθρόνα. Κοίταω έξω μελαγχολικά και βουρκώνω. Το απόγευμα πάντα με έκανε να νιώθω θλιμμένη. Είναι η ώρα που η ημέρα πάει για ύπνο και το σκοτάδι μόλις σηκώνεται και φέρνει τα δικά του πλάσματα πίσω. Έχω μπροστά μου ένα πακέτο τσιγάρα. Είναι ήδη ανοιγμένο και έχουν μείνει μόνο τρία. Πάντα έλεγα πως θα το κόψω, αλλά ήρθε η ώρα να παραδέχθω για πρώτη φορά στη ζωή μου, πως το γουστάρω …




Κάφκα ιστορία

Η ζωή του Κ.

Προφυλαγμένος ολόγυρα με κάθε δυνατό τρόπο. Το δωμάτιο κλειδωμένο από μέσα.




Οπτασία

Μου είχε πει πως μπορεί να διασχίζει το νερό. Δεν μπορούσα να την πιστέψω. Της είπά πως μόνο ένας θεός μπορεί να το κάνει αυτο. Μου χαμογέλασε και μου έδειξε ένα σημείο μακριά που βρισκόταν ένα μικρό νησί ολομόναχο στο βάθος του ορίζοντα. Μέχρι εκεί έφτασα λέει κι έδειχνε με το δάχτυλο. Δεν σε πιστεύω της είπα κι έκατσα στην άμμο. Την είδα ν’ απομακρύνεται βαδίζοντας πάνω στα βότσαλα στο σημείο που έσκαγε ο αφρός, …




anamniseis_kalokairiou_shortstory

Αναμνήσεις Καλοκαιριού

Επιτέλους καλοκαίρι. Επιτέλους Ελλάδα. Ήλιος και θάλασσα, μυρωδιές και γεύσεις. Και εκείνο το κορίτσι. Εκείνο το κορίτσι από το περασμένο καλοκαίρι, που ούτε στον εαυτό του είχε παραδεχθεί ότι περίμενε πως και πώς να το ξαναδεί. Τα κρύα βράδια, που νύχτωνε νωρίς στη Γερμανία, ονειρευόταν με τα μάτια ανοιχτά τα πρωινά στην ακροθαλασσιά που έχτιζαν μαζί κάστρα στην άμμο και απόμεναν μέχρι το ηλιοβασίλεμα να χαζεύουν κύμα το κύμα να τα παίρνει μακριά. Δεν μιλούσαν καν την ίδια γλώσσα. Περίεργο όμως …




νυχτερινή επίσκεψη | μικρή ιστορία

Νυχτερινή επίσκεψη

Το κουδούνι της εξωτερικής εισόδου άφησε ένα χαμηλόφωνο συνθηματικό «μπιπ» στη νεόχτιστη οικοδομή. Το ριγέ πουκάμισο έμοιαζε κολλημένο στο κορμί του καθώς ανέβαινε το τελευταίο σκαλοπάτι του πρώτου ορόφου. Σαν χθες αναγνώρισε το βλέμμα της στην αντανάκλαση του τζαμιού στο καφενεδάκι της πλατείας. Χρόνια ονειρευόταν τη φιγούρα της να απομακρύνεται πίσω από το γιαπί της χαμένης δεκαετίας. Αμήχανοι, μέσα σ’ ένα στροβιλισμό από κίτρινα, κόκκινα, καφέ φύλλα του Φθινοπώρου, αντάλλαξαν χειραψία. Με τη συνδρομή ενόχου …




Περιστέρι μικρή ιστορία

Ένα περιστέρι

Ένα περιστέρι γλίστρησε ξαφνικά απ’ το παράθυρο μέσα στην αίθουσα. Αφού φτερούγισε βιαστικά ως το ταβάνι, βούτηξε ως την πέρα άκρη καθίζοντας πάνω σε μια απ’ τις οθόνες. Μάταια οι υπάλληλοι προσπαθούσαν να το αιχμαλωτίσουν πλησιάζοντας το με αργές κινήσεις απλώνοντας απότομα τα χέρια. Λες κι έπαιζε μαζί τους την τελευταία στιγμή, όταν έμοιαζαν σίγουροι πως το άγγιζαν, εκείνο ξεγλιστρούσε πετώντας ως την απέναντι πλευρά του δωματίου. Βγήκαν από το γραφείο τους οι προϊστάμενοι που …




ουρανος shortstory.gr

Ουρανός

Έβαλα το κεφάλι μου στο στέρνο του. Φοβόμουν λίγο την αριστερή μεριά. Δεν ήμουν σίγουρη αν έπρεπε να πλησιάσω τόσο κοντά στη καρδιά του. Κι αν παίζει άλλο ρυθμό; Μήπως αν πλησιάσω σταματήσει; Ακούμπησα με ασφάλεια δεξιά. Έκλεισα τα μάτια, Θεέ μου ησυχία, σιγουριά. Τρία λεπτά, πέντε ίσως.




mikres_istories_shortstorygr

Η Αθήνα της…

Μα ναι! Είναι ανάλογα με τον καιρό και τις φάσεις που περνάμε όλοι. Ο καθένας έχει τον δικό του μοναδικό τρόπο να αντιμετωπίζει τα προβλήματά του. Εγώ είχα προσπαθήσει διάφορους τρόπους που όμως κανένας δεν μου ταίριαζε απόλυτα.