Τσιγάρο

Άναψε ένα τσιγάρο και συνέχισε να γράφει. Τους τελευταίους μήνες ένιωθε ότι έγραφε επιτέλους κάτι καλό. Τώρα πια, ναι, θα μπορούσε να τους κοιτάξει όλους κατάματα. Όλους αυτούς που σιωπηλά τον έκριναν, που τον αμφισβητούσαν τόσο μα τόσο ευγενικά. Το μυθιστόρημα του είχε όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει κλασσικό. Ένα δυνατό σενάριο, πολυδιάστατους χαρακτήρες και έναν υπέροχο πρωταγωνιστή. Ω,πόσο μα πόσο αγαπούσε τον πρωταγωνιστή του. Ήταν φυσικά ότι δεν ήταν ποτέ αυτός. Ενεργούσε πάντα …

Δυο περιστέρια

Δεν διάβαζε καθόλου. Χανόταν  συχνά και δεν έδινε λογαριασμό. Πήγαινε πίσω από κυνηγούς για να σώσει κανένα θήραμα. Μάζευε κάποιο άρρωστο  και το γιάτρευε. Φρόντιζε αδέσποτα.  Οι δικοί του δεν ήξεραν τι να τον κάνουν. Ο θείος από την Αθήνα τους καθησύχαζε. Θα τον πάρω εγώ στη δουλειά μου και θα στρώσει. Εκείνο το καλοκαίρι που γίνονταν οι συζητήσεις για το μέλλον του, βρήκε δυο νεογέννητα περιστέρια πεσμένα στην αυλή. Toυς έδωσε όνομα: Γούτος και …

Λουλούδια

Ήταν ένας άνδρας χαμηλών τόνων, δεν επιδιδόταν σε φασαρίες και μαλώματα με άλλους  για να δείξει το πόσο δυνατός είναι. Σε μία μικρή κοινωνία που έδιναν μεγάλη σημασία στο βαρύ αρσενικό και θεωρούσαν πως ο άνδρας δεν πρέπει να δείχνει καμία ευαισθησία, καμία ευάλωτη πλευρά, εκείνος ήταν ένας άνθρωπος ευαίσθητος και λιγομίλητος. Κύριο μέλημά του ήταν να πηγαίνει καθημερινά στους αγρούς και να μαζεύει λίγα λουλούδια. Δεν τον ενδιέφερε η κοροϊδία μερικών νταήδων που συναντούσε …

Ένα ηλιοτρόπιο

Σας αρέσουν τα ηλιοτρόπια; Αυτά τα λουλούδια με το έντονο, ζωηρό κίτρινο χρώμα που ανθίζουν το καλοκαίρι και τείνουν να στρέφονται προς τον ήλιο; Εμένα μου αρέσουν πολύ. Κάποιοι άνθρωποι προτιμούν τα τριαντάφυλλα, άλλοι τις ορχιδέες, κάποιοι άλλοι αγαπούν αγριολούλουδα, όπως τις παπαρούνες. Εμένα πάντα με τραβούσαν όμως τα ηλιοτρόπια. Τα παρατηρώ, τα θαυμάζω, τα αφουγκράζομαι. Κι έτσι έμαθα και την ιστορία που θα σας διηγηθώ σήμερα. Μια ιστορία για ένα μικρό ηλιοτρόπιο. Το ηλιοτρόπιο …

Μια χαρά … ένα τίποτα

«Αξίζει καλύτερα να μη σκέφτεσαι σε τίποτα παρά να μη σκέφτεσαι καθόλου. Το τίποτα είναι κιόλας πολύ και μιας και τα ξεχνούμε όλα, το τίποτα είναι σαφώς καλύτερο απ’ όλα. Αξίζει καλύτερα να κλαις για το τίποτα παρά να γελάς για όλα. Το να κλαις για ένα τίποτα είναι κιόλας πολύ» Τέτοια ανάμεσα σ’ άλλα διαβάζω αυτό το φθινοπωρινό απόγευμα του Σαββάτου. Κλείνω το βιβλίο και τα μάτια˙ σκέψεις αρχίζουν να στροβιλίζονται σαν μικρές χιονένιες …

Με το φανάρι

Μία φορά και έναν καιρό, ένα κορίτσι περπατούσε μόνο του μέσα στο δάσος. Έψαχνε να βρει ένα καταφύγιο να ξαπλώσει το κουρασμένο της κορμί μέσα στο κρύο και τον αέρα. Είχε ορφανέψει από μικρή και δεν είχε κανέναν άλλο στον κόσμο εκτός από την ίδια. Μόνη της περιουσία ένα μικρό φαναράκι που κρατούσε για να μπορούσε να διακρίνει τις κακοτοπιές και τα άγρια ζώα. Και έτσι, ολομόναχη, πορευόταν για ακόμα μία μέρα στο σκοτάδι προσπαθώντας …

Ένας έρωτας στα χρόνια του Β’ παγκοσμίου πολέμου (Μια συνάντηση στο δάσος)

Χαμογέλασε, γύρισε και έφυγε. Ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπε το πατρικό της στην Ελλάδα; Οι γονείς της, ο κ. Παύλος και η κ. Καλλιρόη, την κοίταγαν δακρυσμένοι μέσα στην ολάνθιστη αυλή τους στο χωριό, εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε μέχρι τα δεκαεφτά της. Μία νοερή φωτογραφία στην καρδιά της. Τώρα βρίσκεται καθισμένη σε μία θέση πλοίου για την Ιταλία ευτυχισμένη και συνάμα ανυπόμονη δίπλα στον Antonio, τον άντρα που αποφάσισε πως θα της …

Το κέρμα

Ήταν ένα κέρμα στην άκρη του δρόμου. Ποιος ξέρει από ποια τσέπη έπεσε και στάθηκε όρθιο στο κράσπεδο δίπλα στο πεζοδρόμιο. Περνούσε όπως πάντα σκυθρωπός πηγαίνοντας στη δουλειά του με το βλέμμα χαμηλά σα να φοβόταν ν’ αντικρίσει κατάματα τους άλλους, σαν δραπέτης που προσπαθούσε να περάσει απαρατήρητος. Το μόνο που διέκρινε από μακριά ήταν μια φωτεινή κουκίδα που γυάλιζε στο πρωινό φως. Κινήθηκε προς το μέρος της όλος περιέργεια. Σαν διαπίστωσε την αξία του …

Υλαγιαλή

Την είχα συναντήσει πολλές φορές. Την πρώτη φορά κολυμπούσε σε μια ακρογιαλιά. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω αν ήταν άνθρωπος ή γοργόνα έτσι όπως ανέβαινε στην επιφάνεια και βυθιζόταν πάλι. Η κίνηση της συγχρονιζόταν με εκείνη των κυμάτων, φαινόταν ντυμένη τη διαφάνεια του νερού καθώς γλιστρούσε προς την απλωσιά του πελάγου. Συνειδητοποιώντας την αδυναμία μου ν’ ακολουθήσω την τροχιά της, κάθισα σε ένα σκιερό σημείο στην άμμο παρακολουθώντας την ν’ απομακρύνεται σαν άπιαστο όνειρο. Μια άλλη …

Το μπραβιλίκι, η εκπόρνευση και ο ντελιβεράς

Ο Τάκης, η Ελένη και ο Σταύρος δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Και πως να γνωρίζονται αφού δεν υπάρχουν στα μέρη μου, παρά μόνο στην φαντασία μου. Αλλά πάλι δεν είμαι διόλου σίγουρος. Η Πόλη αυτή με τις φιγούρες της κλωθογυρνά στο μυαλό. Πρόσωπα, καταστάσεις, λόγια, ήχοι και χρώματα δημιουργούν τις οντότητες που στριμώχνονται μπροστά μου και αποζητούν ύπαρξη. Εξού και τα ονόματα. Καθημερινά ονόματα. Η Πόλη είναι σκληρή και ζυμώνει ακόμα πιο σκληρούς ανθρώπους. Και …

Απόλλωνας και Σαπφώ

Ο Απόλλωνας και η Σαπφώ κάθονταν αναπαυτικά στον καναπέ τους πίνοντας τον απογευματινό τους καφέ. Της είχε τηλεφωνήσει ο Απόλλωνας πριν από λίγο επιστρέφοντας από το γυμναστήριο. Πριν μπει στην πολυκατοικία φρόντισε να περάσει από το διπλανό μίνι μάρκετ για να πάρει κάποια προϊόντα υγιεινής διατροφής, καθώς και το εβδομαδιαίο του περιοδικό για θέματα μόδας που μόλις κυκλοφόρησε. «Πάντα περιποιημένος και χαμογελαστός» του είπε με χαμόγελο η Βασιλική, η ιδιοκτήτρια του μίνι μάρκετ κλίνοντάς του …

Επιστροφή

Στην αρχή μια έντονη κίνηση, σα σεισμός. Έπειτα ένα φως που πλήθαινε, ένα φως παγωμένο με αυξανόμενη ένταση, μια λαμπερή δίνη που έχασκε μπροστά του τραβώντας τον με έλξη μαγνητική. Όσο τον τραβούσε προς στο κέντρο της το κρύο δυνάμωνε ώσπου έγινε πόνος, κάνοντας τον να λυθεί σε λυγμούς. Ήταν η πρώτη του συνάντηση με τη μέρα. Πολλά ζευγάρια μάτια κρέμονταν ψηλά, επάνω απ’ το κεφάλι του. Τον περιεργάζονταν, τον διέσχιζαν από πάνω ως κάτω …

Το όνειρο μιας λέξης

Όνειρο… Μια λέξη που για πολλούς προκαλεί ωραία συναισθήματα. Πολλές είναι οι φορές που ακούς από κάποιο να σου λέει «να κυνηγάς τα όνειρα σου». Τι γίνεται όμως όταν το όνειρο γίνεται ελπίδα και η ελπίδα καημός; Η κυρά Θεοδώρα από μικρή ονειρευόταν να κάνει την δική της οικογένεια με πολλά παιδιά. Στα 28 της χρόνια παντρεύτηκε τον κύριο Κοσμά. Φαίνονταν όλα τόσο ωραία στο γάμο τους. Όλοι τους ζήλευαν για το πόσο αγαπημένοι είναι. …

H Δαιμονισμένη

Έκανε διαδρομές ορμητικές μέχρι να βρει την έξοδο. Ξεπήδησε ορμητικά βγαίνοντας από το σκοτεινό  λαγούμι της στο φως- νομίζει. Αναπάντεχα ξεπήδησε θα ΄λεγες, αν ήξερες βέβαια. Και άρχισε το χορό στο δωμάτιο. Τρελό χορό. Ζωή γεμάτο. Με ένταση , με βουτιές και κορυφώσεις, οριζόντιες και κάθετες κοφτές  κινήσεις. Μια λαχτάρα εδώ, μια οργή εκεί. Ναι, νομίζει ότι βρήκε το φως εκεί. Θα γίνει πρωταγωνίστρια του φαλακρού αφηγητή. Του αφηγητή με τα στρογγυλά  γυαλιά που, από συρμάτινα κοκάλινα …

Στο εργοτάξιο

Χιόνιζε όλη τη βδομάδα. Όμως σήμερα είχε ήλιο. Ήλιο με κυνόδοντες. Μόλις είχα παρκάρει και ετοιμαζόμουν να βγάλω απ’ το πορτ μπαγκάζ τον τρίποδα και το γεωδαιτικό όργανο όταν είδα μια δεύτερη σκιά δίπλα απ’ τα πόδια μου. «Καλημέρα Π. Καλή χρονιά! Δεν ήξερα ότι δουλεύεις στο εργοτάξιο μας. Χθες το πληροφορήθηκα. Ήρθες για τα “πέδιλα”; Με τέτοιο καιρό; Παντού έχει χιόνι! Κάτω δεν είναι κανένας. Θέλω να σου πω κάτι. Πρόκειται για μια συνεργασία. …

Το γηπεδάκι

Ήμασταν μια παρέα σχεδόν συνομίληκων αγοριών με διαφορές που θα μπορούσες να τις πεις και ταξικές ,κατοικούσαμε όμως όλοι σε μια εύπορη περιοχή όσο κι αν άλλος έμενε σε ένα μικρό σπιτάκι κι άλλος σε σπιταρόνα με πισίνα. Στο παιχνίδι όλα αυτά ήταν ανύπαρκτα,όλοι ήμασταν ένα όσο κι αν ξέραμε πως την άνεση την είχε κυρίως ο Λευτέρης που είχε το σπίτι με την πισίνα που τα καλοκαίρια ξεσαλώναμε. Μπάλα παίζαμε σχεδόν όλα τα χειμωνιάτικα …

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη

Είχα φτάσει στο λιμάνι του Πειραιά. Ήθελα το καλοκαίρι αυτό να γνωρίσω μέσα από τα νησιά μας  τον πολιτισμό μας. Το πλοίο ξεκίνησε! Πρώτος σταθμός ο Αργοσαρωνικός  και συγκεκριμένα οι Σπέτσες!  Θαύμασα τα αρχοντικά του 1821  και το σπίτι της Μπουμπουλίνας και ένιωσα την ιστορία τους να με αγκαλιάζει. Το επόμενο πρωί  τράβηξα για Κρήτη. Γεύτηκα την εξαίρετη  κουζίνα και την  φιλοξενία της. « Στην Κρήτη ο Δίας μεταμφιεσμένος σε ταύρο  έφερε την Ευρώπη για …

Επιτάχυνση

Ξαφνικά, δίχως καμία εμφανή αιτία, κατάφερε να βιώσει το πέρασμα του χρόνου. Ένα ρολόι ενεργοποιημένο μέσα του άρχισε να περιστρέφει τους δείκτες του γοργά. Κι ενώ μέχρι τότε άφηνε μέρες ολόκληρες να φεύγουν αδιάφορα, πλέον αντιλαμβανόταν κάθε στιγμή που περνούσε. Συνειδητοποιούσε κάθε ημέρα που γοργά χανόταν, τα δευτερόλεπτα να τρέχουν στα ρολόγια, τη νύχτα σα μαγνήτης ν’ απορροφά το φως. Η εναλλαγή των ημερομηνιών έμοιαζε με με φύλλα ημερολογίου που έπεφταν το ένα μετά το …

Ο τρελος ποιητης

Στο χωριό τον κορόιδευαν και τον χλεύαζαν «δεν είναι ίδιος με εμάς γιατί δεν τον αφήνουν στο τρελοκομείο». Πράγματι ήταν διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Ήταν απόμακρος, τα λόγια του δυσνόητα και μπερδεμένα. Δεν είχε φίλους. Τη μέρα την περνούσε περιφερόμενος στα σοκάκια τραγουδώντας είτε στο ποτάμι γράφοντας. Από όπου περνούσε είτε τον έβριζαν είτε του έκλειναν την πόρτα. Κάποιοι του κόλλησαν το προσωνύμιο «ο τρελός ποιητής». Τον ίδιο δεν τον ένοιαζε! Το μόνο που τον …

Μοναδικότητα

Πάνω απ΄την πόλη το φεγγάρι αχνοστόλιζε την γκρίζα διακόσμηση των πολυκατοικιών και των δρόμων. H μυρωδιά του χώματος και η σταχτιά όψη των σύννεφων πρόδιδε βροχή μα δεν στέρησε σε καμία περίπτωση την καθημερινή συνήθεια του Γ. να βολτάρει σε κάποιο μπάρ. Η μοναξιά του ήταν ικανή ώστε να τον ωθήσει στην ανεύρεση κάποιας φιλίας, ή έστω προσωρινής γυναικείας συντροφιάς ώστε να νιώσει καλύτερα. Μάταια όμως. Σε κάθε του βήμα, η ανθρώπινη παρουσία ήταν η …