photofunia-1478467324

Επιταχυνση

Ξαφνικά, δίχως καμία εμφανή αιτία, κατάφερε να βιώσει το πέρασμα του χρόνου. Ένα ρολόι ενεργοποιημένο μέσα του άρχισε να περιστρέφει τους δείκτες του γοργά. Κι ενώ μέχρι τότε άφηνε μέρες ολόκληρες να φεύγουν αδιάφορα, πλέον αντιλαμβανόταν κάθε στιγμή που περνούσε. Συνειδητοποιούσε κάθε ημέρα που γοργά χανόταν, τα δευτερόλεπτα να τρέχουν στα ρολόγια, τη νύχτα σα μαγνήτης ν’ απορροφά το φως. Η εναλλαγή των ημερομηνιών έμοιαζε με με φύλλα ημερολογίου που έπεφταν το ένα μετά το άλλο, δίχως σταματημό.

Μπορούσε πλέον να διακρίνει τις μικρές, ανεπαίσθητες αλλαγές που συνέβαιναν γύρω του, πράγματα που μέχρι τότε ούτε κατά διάνοια θα μπορούσε να αντιληφθεί. Την μεταμόρφωση των παιδιών προς την ενηλικίωση, τα έργα των ανθρώπων να κινούνται στην φθορά, την επικαιρότητα να γλιστράει σαν βροχή στην επιφάνεια των ημερών. Κι ακόμα στον εαυτό του το σώμα του να βαραίνει, το πρόσωπο να ρυτιδώνεται, την σκέψη του να θολώνει. Για πρώτη φορά διαισθάνθηκε τον εαυτό του μέλλοντα νεκρό και την πραγματικότητα γύρω του στιγμιότυπο του παρελθόντος.

Αντιλαμβανόμενος την ταχύτητα αλλαγής γύρω του, η πραγματικότητα ολόκληρη του φάνηκε σαν αγώνας δρόμου με κάθε πλάσμα μέσα της παγιδευμένο σε μια αδιάκοπη εγρήγορση. Κάθε τι δίχως να το γνωρίζει, βιαζόταν εν αγνοία του, να εξαφανιστεί. Η διαρκής ανανέωση παρέσυρε οδοστρωτήρας τη ζωή σε κάθε έκφανση της. Ζαλισμένος από όσα διέκρινε τριγύρω του κλείστηκε για μέρες στο σπίτι σκεπτόμενος με ποιο τρόπο θα μπορούσε να σταματήσει ολη αυτή τη μάταιη κίνηση. Με ποιο τρόπο να παγώσει του χρόνου τη ροή.

Συλλογιζόμενος πως ο χρόνος ξεκινούσε απο την δική του αντίληψη, αποφάσισε να αποστασιοποιηθεί από ολη αυτή την τρέλα, να πάψει να δραστηριοποιείται, να πάψει να προσπαθεί, να ανταγωνίζεται, να παλεύει. Θα στεκόταν άπραγος για οσο καιρό χρειαζόταν, θα σφράγιζε τις αισθήσεις του σ’ αυτό το μαζικό ταξίδι προς τη λήθη. Έτσι στραμμένος προς το κέντρο της ατομικότητας του, προς μια σιωπή αποκομμένη από το θόρυβο της κίνησης θ’ αναζητούσε ξανά την πρωταρχικό ρυθμό των πραγμάτων.

Διαπίστωσε πως με αυτον τον τρόπο ο χρόνος άρχισε να κυλάει για ‘κείνον, όλο και πιο αργά. Σα να πήδηξε ξαφνικά από το συρμό ενός τραίνου εν κινήσει, με ένα άλμα απότομο έξω απ’ τις ράγες. Κι από επιβάτης έγινε για πρώτη φορά παρατηρητής μιας πραγματικότητας αφημένης σε μια κίνηση ιλιγγιώδη, να επιμένει την βιαστική πορεία της προς το άγνωστο.

Απο τη συντακτική ομάδα του shortstory

Μοιραστειτε το: